Τον τελευταίο καιρό, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επικρατεί μια ευρεία συζήτηση για τα «hip dips» και τους τρόπους που μπορούν να εφαρμόσουν οι άνθρωποι για να τα «εξαφανίσουν». Πρόκειται για τις φυσικές εσοχές, που βρίσκονται ακριβώς κάτω από τους γοφούς, στο εξωτερικό μέρος των μηρών και παρουσιάζονται συχνά στο διαδίκτυο ως κάτι που επιδέχεται «διόρθωσης». Στην πραγματικότητα, όμως, τα «hip dips» αποτελούν φυσιολογικό μέρος της ανθρώπινης ανατομίας.
Όπως εξηγεί ο Adam Taylor, Καθηγητής Ανατομίας στο Πανεπιστήμιο Lancaster σε άρθρο του στο The Conversation, τα hip dips εμφανίζονται τόσο σε άνδρες, όσο και σε γυναίκες και προκαλούνται από το φυσικό κενό μεταξύ δύο οστών: Της λαγόνιας ακρολοφίας, που αποτελεί μέρος της λεκάνης, και του μείζονος τροχαντήρα, μιας οστικής περιοχής στην κορυφή του μηριαίου οστού. Το πόσο ορατά είναι εξαρτάται από τη δομή των οστών κάθε ατόμου, το μέγεθος των μυών και την ποσότητα λίπους στην περιοχή. Με άλλα λόγια, τα «hip dips» καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τη γενετική.
Ορισμένοι άνθρωποι θεωρούν ότι τα «hip dips» διακόπτουν το ομαλό περίγραμμα του σώματός τους, άποψη που ενισχύεται συχνά από τα social media, που παρουσιάζει τα «hip dips» ως ατέλεια.
Πολλές ασκήσεις που προωθούνται για τη μείωση των «hip dips» εστιάζουν στον μεσαίο γλουτιαίο μυ, έναν μεσαίου μεγέθους μυ στον γλουτό που βρίσκεται κοντά στην εσοχή. Οι ασκήσεις που προτείνονται συνήθως περιλαμβάνουν τις πλευρικές απαγωγές ισχίου, τις ασκήσεις clamshell, τις όρθιες απαγωγές ισχίου, squats, lunges, steps και τις γέφυρες. Η ενδυνάμωση του μεσαίου γλουτιαίου μυός μπορεί να βελτιώσει τη σταθερότητα του ισχίου και να διαμορφώσει τους γύρω μυς. Ωστόσο, η άσκηση δε μπορεί να αλλάξει την υποκείμενη δομή των οστών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, η αύξηση της μυϊκής μάζας και η μείωση του λίπους στην περιοχή μπορεί να καταστήσει το κοίλωμα ακόμη πιο εμφανές, καθώς τα οστά και οι μύες που βρίσκονται από κάτω γίνονται πιο ορατοί.
Παράλληλα, η πολύ έντονη γυμναστική αυτής της περιοχής ενδέχεται να αποδειχθεί επικίνδυνη. Η επαναλαμβανόμενη υπερφόρτωση του μεσαίου γλουτιαίου μυός μπορεί να προκαλέσει μικροτραυματισμούς στον μυ και τους τένοντες. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό μπορεί να συμβάλει στο σύνδρομο του μείζονος τροχαντήρα, μια πάθηση που προκαλεί πόνο και ευαισθησία γύρω από το ισχίο, τον μηρό και τους γλουτούς. Είναι γενικά πιο συχνό στις γυναίκες, αλλά επηρεάζει μεγάλο αριθμό ατόμων κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
Για όσους επιδιώκουν πιο δραματικές αλλαγές, οι αισθητικές επεμβάσεις προωθούνται μερικές φορές ως λύση. Μια επιλογή είναι η χειρουργική μεταφορά λίπους, όπου το λίπος αφαιρείται από άλλο μέρος του σώματος και εγχύεται στην περιοχή της κοιλότητας του ισχίου. Ωστόσο, αυτό ενέχει κινδύνους όπως μώλωπες, λοίμωξη, απώλεια λίπους, βλάβη ιστών και, σε σπάνιες περιπτώσεις, λιπώδη εμβολή.
Μια άλλη επιλογή είναι οι ενέσεις υαλουρονικού οξέος, οι οποίες προσθέτουν προσωρινό όγκο, προσελκύοντας νερό στον ιστό. Πρόκειται για μια λύση λιγότερο επεμβατική συγκριτικά με το χειρουργείο, αλλά τα αποτελέσματα δεν διαρκούν μόνιμα, επειδή το σώμα αποδομεί σταδιακά την ουσία. Επομένως, απαιτούνται επαναλαμβανόμενες θεραπείες για τη διατήρηση του αποτελέσματος.
Η αλήθεια είναι ότι τα «hip dips» δεν μπορούν να εξαλειφθούν πλήρως χωρίς αισθητική επέμβαση και, ακόμη και τότε, τα αποτελέσματα συνοδεύονται από περιορισμούς και κινδύνους. Αποτελούν μέρος της φυσικής δομής του σώματος και κανένα πρόγραμμα άσκησης δεν μπορεί να μετακινήσει τα οστά που τα δημιουργούν.
Ο ειδικός καταλήγει ότι η λύση είναι οι άνθρωποι να κατανοήσουν απλώς ότι πρόκειται για ένα φυσιολογικό ανατομικό χαρακτηριστικό και όχι ένα πρόβλημα που χρειάζεται διόρθωση. Η άσκηση μπορεί να ενισχύσει τη δύναμη, την κινητικότητα και την αυτοπεποίθηση, αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως «τιμωρία» για ένα απολύτως φυσικό σωματικό χαρακτηριστικό.
Διαβάστε επίσης
Ισχιαλγία: Πώς να απαλλαγείτε από τον πόνο που σας «κλειδώνει»
Μικρά βήματα φροντίδας για νεανικά πόδια που «αντέχουν» στον χρόνο
Πόνος στα πόδια: Πότε είναι ανησυχητικός; Τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοήσετε
