Το χάιδεμα ενός σκύλου ενδέχεται να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ο οργανισμός ανταποκρίνεται σε μια επόμενη αγχωτική κατάσταση. Μελέτη του Πανεπιστημίου του Ίνσμπρουκ, που δημοσιεύθηκε στο Biological Psychology, κατέγραψε ηπιότερες αντιδράσεις σε εγκεφαλικούς και καρδιακούς δείκτες όταν οι συμμετέχοντες είχαν προηγουμένως τη δυνατότητα να αγγίξουν το κατοικίδιό τους.
Ωστόσο, η σωματική επαφή δεν επιτάχυνε την άμεση αποκατάσταση μετά το στρες, όπως αρχικά περίμεναν οι ερευνητές, σύμφωνα με το Medical Xpress. Η διαφορά εμφανίστηκε όταν οι ιδιοκτήτες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν ξανά μια απαιτητική δοκιμασία.
Πώς έγινε το πείραμα
Στη μελέτη συμμετείχαν 64 ιδιοκτήτες σκύλων, 51 γυναίκες και 13 άνδρες, με μέση ηλικία τα 34 έτη. Προσήλθαν στο εργαστήριο μαζί με τα δικά τους κατοικίδια, τα οποία έπρεπε να είναι υγιή, ηλικίας τουλάχιστον δύο ετών και να αισθάνονται άνετα σε άγνωστο περιβάλλον.
Οι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν δύο γύρους δοκιμασιών την ίδια ημέρα. Απάντησαν σε ερωτήσεις γενικών γνώσεων με χρονικό περιθώριο μόλις πέντε δευτερολέπτων και έκαναν νοερούς αριθμητικούς υπολογισμούς υπό πίεση. Ένας ερευνητής παρακολουθούσε μέσω βιντεοκλήσης και έκανε αρνητικά σχόλια για τις επιδόσεις τους.
Μετά τις δοκιμασίες ακολουθούσε πεντάλεπτο διάλειμμα με τον σκύλο. Στον έναν γύρο επιτρεπόταν η σωματική επαφή: ο ιδιοκτήτης μπορούσε να τον χαϊδέψει ή να τον κρατήσει. Στον άλλο, μπορούσε να τον βλέπει και να του μιλά, αλλά όχι να τον αγγίζει.
Με αυτόν τον σχεδιασμό, η ομάδα επιδίωξε να εξετάσει τη συμβολή της αφής, διαχωρίζοντάς την από άλλες μορφές επικοινωνίας με το ζώο.
Η διαφορά στην επόμενη δοκιμασία
Οι επιστήμονες παρακολούθησαν την εγκεφαλική δραστηριότητα με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και την καρδιακή λειτουργία με ηλεκτροκαρδιογράφημα. Παράλληλα, ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να περιγράψουν τη διάθεση και την ένταση που αισθάνονταν.
Η άμεση επαναφορά των μετρήσεων προς τα επίπεδα ηρεμίας ήταν παρόμοια, είτε οι ιδιοκτήτες χάιδευαν τον σκύλο τους είτε παρέμεναν κοντά του χωρίς επαφή.
Στη δεύτερη αγχωτική δοκιμασία, όμως, όσοι είχαν αγγίξει το ζώο στο πρώτο διάλειμμα εμφάνισαν χαμηλότερο καρδιακό ρυθμό, μεγαλύτερη μεταβλητότητα μεταξύ των καρδιακών παλμών και μικρότερη καταστολή των εγκεφαλικών κυμάτων άλφα. Οι ερευνητές ερμήνευσαν τον συνδυασμό αυτών των ευρημάτων ως ένδειξη ηπιότερης σωματικής αντίδρασης στο στρες. Αντίστοιχη εικόνα δεν καταγράφηκε σε όσους είχαν προηγουμένως αναπαυθεί χωρίς να αγγίξουν τον σκύλο τους.
Οι υποκειμενικές αναφορές δεν συμβάδιζαν πάντα με τις βιολογικές μετρήσεις: το πόσο δυσάρεστα αισθάνονταν οι συμμετέχοντες δεν συνδεόταν απαραίτητα με την ένταση της αντίδρασης του σώματός τους.
Ωστόσο, η έρευνα αφορούσε ένα μικρό δείγμα ιδιοκτητών που αλληλεπιδρούσαν με τους δικούς τους σκύλους σε εργαστηριακές συνθήκες. Δεν εξέτασε τη μακροχρόνια επίδραση στο καθημερινό άγχος. Τα αποτελέσματα προσφέρουν στοιχεία για τον πιθανό ρόλο της σωματικής επαφής στη σχέση ανθρώπου και κατοικιδίου, χωρίς να τεκμηριώνουν γενικευμένο ή διαρκές όφελος.
Διαβάστε επίσης
Μπορεί o σκύλος να γίνει το «αδελφάκι» που δεν είχε ποτέ ένα μοναχοπαίδι;
Κοιμάστε αγκαλιά με το σκύλο σας; Οι ειδικοί εξηγούν πότε κάνει καλό, αλλά και πότε βλάπτει
Πόσο καλό κάνει ο σκύλος ή η γάτα στην ψυχική υγεία του παιδιού; 3 επιστήμονες απαντούν
