Τα φάρμακα GLP-1 έχουν αναδειχθεί σε βασικό εργαλείο τόσο για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2 όσο και της παχυσαρκίας, χάρη στα οφέλη τους στον γλυκαιμικό έλεγχο, την απώλεια βάρους και τη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου. Νέα μελέτη, ωστόσο, στρέφει την προσοχή σε έναν πιθανό πρόσθετο κίνδυνο για τους ηλικιωμένους ασθενείς: την αυξημένη πιθανότητα καταγμάτων ευθραυστότητας.
Συγκεκριμένα, η έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, έδειξε ότι άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω με διαβήτη τύπου 2, τα οποία ξεκίνησαν θεραπεία με αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1, εμφάνισαν 11% υψηλότερο κίνδυνο καταγμάτων ευθραυστότητας, σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν άλλες αντιδιαβητικές θεραπείες.
Σημειώνεται ότι τα κατάγματα ευθραυστότητας είναι εκείνα που προκαλούνται από χαμηλής έντασης τραυματισμούς, όπως μια απλή πτώση από όρθια θέση, και συνδέονται συχνά με μειωμένη οστική πυκνότητα ή οστεοπόρωση. Στους ηλικιωμένους, μπορεί να οδηγήσουν σε νοσηλεία, απώλεια αυτονομίας και αυξημένη θνησιμότητα.
Τι έδειξε η μελέτη
Η ανάλυση περιέλαβε συνολικά 46.177 ηλικιωμένους με διαβήτη τύπου 2. Από αυτούς, 11.257 έλαβαν GLP-1 και 34.920 θεραπεία σύγκρισης.
Η διάμεση διάρκεια παρακολούθησης έφτασε περίπου τα 3 έτη. Στο διάστημα αυτό, 4.086 άτομα υπέστησαν κάταγμα ευθραυστότητας, ενώ 4.595 κατέληξαν. Μετά τη στατιστική προσαρμογή, οι ερευνητές διαπίστωσαν μια μικρή αλλά σημαντική αύξηση του κινδύνου κατάγματος στην ομάδα των GLP-1.
Η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Δρ. Michal Kasher Meron, ενδοκρινολόγος στο Meir Medical Center, υπογράμμισε στο Fox News Digital ότι η σχετική αύξηση του κινδύνου μπορεί να φαίνεται περιορισμένη, αποκτά όμως μεγαλύτερη σημασία σε έναν ήδη ευάλωτο πληθυσμό.
Όπως ανέφερε, τόσο η προχωρημένη ηλικία όσο και ο διαβήτης τύπου 2 αποτελούν ανεξάρτητους παράγοντες κινδύνου για κατάγματα ευθραυστότητας, γι’ αυτό και οι συγκεκριμένοι ασθενείς χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή. Η ίδια τόνισε ακόμη ότι η υγεία των οστών θα πρέπει να αξιολογείται πριν από την έναρξη της θεραπείας με τα συγκεκριμένα φάρμακα στους ηλικιωμένους, και όχι όταν έχει ήδη ανακύψει πρόβλημα.
Στο ίδιο κλίμα, οι συγγραφείς σημειώνουν ότι τα ευρήματα μπορούν να συμβάλουν στη λήψη πιο ισορροπημένων κλινικών αποφάσεων, σταθμίζοντας τα τεκμηριωμένα μεταβολικά και καρδιαγγειακά οφέλη των GLP-1 έναντι των πιθανών σκελετικών κινδύνων.
Επιπλέον συσχέτιση φαρμάκων και οστεοπόρωσης
Τα παραπάνω ευρήματα έρχονται να προστεθούν σε ξεχωριστή έρευνα που παρουσιάστηκε στην ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Ακαδημίας Ορθοπεδικών Χειρουργών, ενισχύοντας τον προβληματισμό γύρω από τις πιθανές επιδράσεις των GLP-1 στην οστική υγεία.
Στην εν λόγω ανάλυση, που αφορούσε περισσότερους από 146.000 ενήλικες με παχυσαρκία και διαβήτη τύπου 2, οι χρήστες GLP-1 εμφάνισαν 29% υψηλότερο σχετικό κίνδυνο οστεοπόρωσης σε βάθος πενταετίας σε σύγκριση με μη χρήστες. Επίσης, τα ποσοστά ουρικής αρθρίτιδας ήταν ελαφρώς αυξημένα, καθώς καταγράφηκαν στο 7,4% των χρηστών (έναντι 6,6%). Τέλος, η οστεομαλακία – παρότι σπάνια – εμφανίστηκε δύο φορές πιο συχνά σε όσους λάμβαναν GLP-1.
Συσχέτιση – Όχι αιτιώδης σχέση
Αξίζει να σημειωθεί ότι αμφότερες μελέτες ήταν παρατηρητικές, γεγονός που σημαίνει ότι καταγράφουν συσχέτιση και όχι σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Με άλλα λόγια, δεν αποδεικνύουν ότι τα ίδια τα φάρμακα προκάλεσαν τα κατάγματα.
Ταυτόχρονα, παραμένει ασαφές ποιος ακριβώς μηχανισμός μπορεί να εξηγεί τη σύνδεση. Στη συζήτηση έχει ήδη τεθεί το ενδεχόμενο η ταχεία απώλεια βάρους, οι αλλαγές στη μυϊκή μάζα ή η μειωμένη πρόσληψη βασικών θρεπτικών συστατικών (π.χ. ασβεστίου, βιταμίνης D και πρωτεϊνών) να επηρεάζουν αρνητικά την οστική υγεία, χωρίς όμως να δίνεται οριστική απάντηση.
Συμπέρασμα
Το βασικό μήνυμα, πάντως, δεν είναι η αμφισβήτηση της αξίας των GLP-1, αλλά η ανάγκη στενότερης παρακολούθησης των ηλικιωμένων ασθενών που τα λαμβάνουν. Η θεραπεία παραμένει πολύτιμη για τον έλεγχο του σακχάρου και τη μείωση του σωματικού βάρους. Απλώς, τα νέα δεδομένα αναδεικνύουν ότι η οστική υγεία πρέπει να ενταχθεί πιο συστηματικά στην κλινική αξιολόγηση, αλλά και να εξασφαλίζεται η επαρκής διατροφή και η προπόνηση αντοχής για τη διατήρηση των μυών και των οστών.
Διαβάστε επίσης
Οστεοπόρωση: Αυτές είναι οι καλύτερες ασκήσεις για γερά οστά
Οστεοπόρωση: Χτίζουμε δυνατό σκελετό σε κάθε ηλικία – Μία καθηγήτρια συμβουλεύει
