Η Γιορτή της Μητέρας θεωρείται για τους περισσότερους μία ημέρα αγάπης, ευγνωμοσύνης και οικογενειακής ζεστασιάς. Ωστόσο, για ανθρώπους που μεγάλωσαν με κακοποιητικές, συναισθηματικά απόμακρες ή παραμελητικές μητέρες, η συγκεκριμένη ημέρα μπορεί να λειτουργεί ως μία επώδυνη υπενθύμιση τραυμάτων και δύσκολων παιδικών εμπειριών.
Σε άρθρο της στο Psychology Today, η κλινική ψυχολόγος Bridgette Peteet εξηγεί ότι η κοινωνία αντιμετωπίζει συχνά τη μητρότητα ως κάτι αυτονόητα τρυφερό και ασφαλές, δημιουργώντας την προσδοκία ότι κάθε παιδί οφείλει να τιμά τη μητέρα του. Όμως, όπως σημειώνει, αυτή η εικόνα δεν ανταποκρίνεται σε όλες τις οικογένειες.
Για αρκετούς ενήλικες, η Γιορτή της Μητέρας συνοδεύεται από ενοχή, θυμό, θλίψη ή ακόμη και φόβο. Η πίεση να εκφράσουν δημόσια αγάπη και ευγνωμοσύνη προς έναν άνθρωπο που μπορεί να υπήρξε κακοποιητικός ή συναισθηματικά μη διαθέσιμος συχνά δημιουργεί εσωτερική σύγκρουση. Σύμφωνα με την ψυχολόγο, πολλοί άνθρωποι βιώνουν αυτό που οι ειδικοί αποκαλούν «αμφίσημη απώλεια», μία μορφή πένθους για έναν γονέα που είναι βιολογικά παρών, αλλά ψυχικά ή συναισθηματικά απών.
Η ίδια επισημαίνει ότι οι δυσμενείς εμπειρίες στην παιδική ηλικία, όπως η κακοποίηση, η παραμέληση και η οικογενειακή δυσλειτουργία, έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο για άγχος, κατάθλιψη και δυσκολίες στη συναισθηματική ρύθμιση στην ενήλικη ζωή. Γι’ αυτό και η Γιορτή της Μητέρας δεν είναι για όλους μία «γιορτινή» ημέρα, αλλά μία περίοδος έντονης ψυχολογικής επιβάρυνσης.
Για πολλούς ενήλικες, η διαδικασία επούλωσης περιλαμβάνει και κάτι ακόμη δύσκολο: Την απομάκρυνση της μητέρας από το κέντρο της συναισθηματικής τους ζωής. Όπως εξηγεί η Bridgette Peteet, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα διακοπή σχέσεων, αλλά την απόφαση να σταματήσει κάποιος να οργανώνει τη ζωή και την ψυχική του ισορροπία γύρω από τις ανάγκες, τις απαιτήσεις ή τις ενοχές που του προκαλεί ένας γονέας.
Η ίδια τονίζει επίσης ότι η Γιορτή της Μητέρας δεν χρειάζεται να μετατρέπεται σε μία υποχρεωτική «παράσταση» συμφιλίωσης ή ευγνωμοσύνης. Για κάποιους ανθρώπους, η προστασία της ψυχικής τους υγείας μπορεί να σημαίνει απόσταση από τα social media, περιορισμένη επικοινωνία ή ακόμη και πλήρη αποχή από τον εορτασμό. «Δεν αξίζουν όλες οι μητέρες να γιορτάζονται μόνο και μόνο επειδή απέκτησαν παιδιά», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Τέλος, υπογραμμίζει ότι οι άνθρωποι που έχουν βιώσει τραυματικές σχέσεις με τη μητέρα τους δεν είναι υποχρεωμένοι να συμμετέχουν σε μία κοινωνική «παράσταση» αγάπης και συμφιλίωσης. Όπως αναφέρει, η ψυχική ασφάλεια, η αυθεντικότητα και η αναγνώριση της προσωπικής αλήθειας είναι πιο σημαντικές από την κοινωνική πίεση που συνοδεύει τη συγκεκριμένη ημέρα.
Διαβάστε επίσης
«Ποιος θα τον φροντίζει όταν εγώ δεν θα υπάρχω;» – H αγωνία μιας μητέρας με παιδί στο φάσμα αυτισμού
Εγκαταλελειμμένα παιδιά στο Παίδων Αγία Σοφία: Δραματικές ιστορίες κακοποίησης
