5 Φεβρουαρίου 2023: Η μέρα που ήταν το μνημόσυνο του 21χρονου Νικηφόρου. Η μέρα που έγινα δωρήτρια μυελού των οστών. Μια πολύ συναισθηματικά φορτισμένη μέρα, αλλά που μέσα στην απόγνωση και το τραγικό της όλης κατάστασης, οδήγησε σε μια κίνηση που θα αποδεικνυόταν σωτήρια και ελπιδοφόρα για έναν συνάνθρωπο μας, στην άλλη άκρη του κόσμου, στη Βραζιλία!
12 Ιανουαρίου 2026: Έλαβα ένα τηλεφώνημα από έναν άγνωστο αριθμό. Ήταν από το ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ. Με ενημέρωσαν πως βρέθηκα συμβατή με ασθενή που χρειάζεται μεταμόσχευση για μυελό των οστών. Ενθουσιάστηκα. Συγκινήθηκα. Έκλαψα. Στην πορεία αγχώθηκα, φοβήθηκα, ήθελα να πάνε όλα τέλεια, ήθελα να σωθεί ο άγνωστος που με χρειαζόταν. Αλλά από την πρώτη στιγμή ήξερα πως το «ναι» είναι η μόνη απάντηση. Μου φαίνεται φοβερό ότι μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπαίνουν στη θέση του άλλου, ιδίως ενός ασθενούς, που δεν σκέφτονται ότι μπορεί να τύχει να χρειαστούν βοήθεια και οι ίδιοι. Κανείς μας δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει η ζωή, γιατί όχι και μια δύσκολη κατάσταση υγείας; Σκεφτόμουν συνέχεια τον άγνωστο στη Βραζιλία. Πώς θα ένιωθε, αν σε μια στιγμή που πίστευε πως ο χρόνος του λιγοστεύει, λάμβανε ένα μήνυμα που θα του έδινε ξανά ελπίδα; Ότι βρέθηκε συμβατός δότης που θα μπορούσε να του χαρίσει ζωή; Δεν θα ένιωθε χαρά; Ευγνωμοσύνη; Τύχη; Συνειδητοποίησα ότι το ίδιο ξεχωριστό συναίσθημα βιώνει και ο δότης.
28 Ιανουαρίου 2026: Η μέρα που πήγα να κάνω τις πρώτες εξετάσεις. Ήταν μέσα στην εξεταστική μου στο Πανεπιστήμιο. Πήγα με τη μητέρα μου στο Ογκολογικό Νοσοκομείο Παίδων «Μαριάννα Βαρδινογιάννη – ΕΛΠΙΔΑ». Γνώρισα τους υπευθύνους, εξαιρετικούς όλους: τη Σοφία Καρατασάκη και την Πηνελόπη Σαμαρά, βιολόγους, που σύντομα θα είμαι συνάδελφός τους καθώς σπουδάζω κι εγώ Βιολογία, και τη Μαρκέλλα Γιώτα, νοσηλεύτρια.
10 Απριλίου 2026: Η μέρα που περίμενα αγωνιωδώς. Είχα αγχωθεί με όλα. Ότι ίσως δεν εγκριθεί το αίμα μου. Ότι δεν θα ήταν συμβατό με αυτό του Βραζιλιάνο δέκτη μου. Ότι ακόμη και πως δεν κατάφερε να κρατηθεί εν ζωή σκεφτόμουν. Ευτυχώς οι αγωνίες μου διαλύθηκαν. Με πήρε τηλέφωνο η Πηνελόπη. Μου είπε πως όλα πηγαίνουν βάσει προγράμματος, όλα φαίνονται ιδανικά! Με ενημέρωσε πως η συλλογή των κυττάρων, δηλαδή του μυελού των οστών, υπολογίζεται πως θα γίνει μετά τα μέσα Ιουνίου. Επέλεξα το «Αττικόν», το νοσοκομείο στο οποίο είχε νοσηλευτεί και ο πατέρας μου πριν φύγει από τη ζωή, εξαιτίας του καρκίνου.
6 Μαΐου 2026: Η μέρα που ενημερώθηκα από την Πηνελόπη για τις πιθανές προγραμματισμένες ημερομηνίες τόσο για το check up, όσο και για τη συλλογή των κυττάρων στο «Αττικόν». Το μόνο συναίσθημα που με κατακλύζει είναι συγκίνηση και ενθουσιασμός. Τίποτα λιγότερο! Η πράξη αυτή για εμένα σημαίνει πάρα πολλά. Το να μπορέσω να βοηθήσω ανθρώπους που νοσούν με καρκίνο είναι ένας στόχος που είχα θέσει στη ζωή μου, το αισθανόμουν ως μια λύτρωση για τον αγώνα του πατέρα μου. Ούσα μελλοντική βιολόγος, θέλω να ασχοληθώ με την έρευνα φαρμάκων για την εξάλειψη του καρκίνου. Το να γίνω δότρια και να επιτύχει η μεταμόσχευση σημαίνει πάρα πολλά για εμένα.
8 Μαΐου 2026: Η μέρα που οριστικοποιήθηκε η ημερομηνία της συλλογής. Η Πηνελόπη με ξύπνησε με το πιο όμορφο μήνυμα, «συλλογή 7 Ιουλίου» μου είπε. Ημέρα που είναι και η ονομαστική μου γιορτή. Το θεώρησα πολύ σημαδιακό και καταχάρηκα! Τώρα το μόνο συναίσθημα που με κατακλύζει είναι απερίγραπτος ενθουσιασμός.
13 Μάϊου 2026: Η τελευταία μέρα των αλλαγών! Έπρεπε να αλλάξουν οι ημερομηνίες έτσι ώστε ο ασθενής/δέκτης να είναι στη καλύτερη δυνατή κατάσταση προκειμένου να λάβει το μόσχευμα επιτυχώς! Έτσι, λοιπόν, αποφασίστηκε 15 Ιουνίου να γίνει το check up και 14 Ιουλίου η συλλογή των κυττάρων!
15 Ιουνίου 2026: Η ημέρα του check up. Η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ αγχωμένη. Ήθελα να πάνε όλα καλά και οι εξετάσεις μου να βγουν φυσιολογικές έτσι ώστε να μπορέσει να γίνει αυτή η μεταμόσχευση. Στο «Αττικόν» με συνόδευε η Μαρκέλλα (νοσηλεύτρια της τράπεζας μεταμοσχεύσεων) η οποία μου είχε πάρει το δείγμα για μυελό των οστών τη μέρα που αποφάσισα να γίνω εθελόντρια. Με καθοδήγησε έτσι ώστε να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις, γνώρισα γιατρούς και εθελοντές για αιμοδοσία καθώς ήμασταν στο ίδιο δωμάτιο την ώρα των εξετάσεων. Γεννούσε πάρα πολύ όμορφο συναίσθημα το γεγονός πως ήμουν σε ένα περιβάλλον με ανθρώπους που αναγνωρίζουν πόσο μεγάλη αξία έχει η κάθε πράξη προσφοράς για την υγεία ενός συνανθρώπου μας.
19 Ιουνίου 2026: Βγήκαν οι εξετάσεις μου! Όλες οι τιμές βγήκαν εντός φυσιολογικών ορίων/τιμών. Όλα πηγαίνουν καταπληκτικά! Η διαδικασία μπορεί να συνεχιστεί κανονικά.
10 Ιουλίου 2026: Πρώτη δόση ενέσεων – πρέπει να αυξηθούν τα λευκά μου αιμοσφαίρια. Την ένεση μου την έκανε η μητέρα μου η οποία και είναι στον χώρο της υγείας. Είμαστε στην τελική ευθεία. Η μεγάλη μέρα έρχεται. Είναι το μόνο που σκέφτομαι και ανυπομονώ! Είχα κάποιες παρενέργειες (πονοκέφαλο, ζαλάδες και πάρα πολύ πόνο σε μέση και αυχένα) αλλά έμοιαζαν ασήμαντες μπροστά στη μεγάλη προσφορά που έπεται!
14 Ιουλίου 2026: Η κρίσιμη μέρα ήρθε. Προσπάθησα να κοιμηθώ όσο καλύτερα μπορούσα. Το προηγούμενο βράδυ ωστόσο, ήταν πολύ δύσκολο. Είχα πόνους, και πολύ συγκίνηση, έκλαιγα κάθε 10 λεπτά. Το πρωί ξύπνησα με πολύ άγχος. Η μητέρα μου μου έκανε την τελευταία δόση και κατευθείαν φύγαμε για το «Αττικόν». Η Μαρία Σταυράκη, τεχνολόγος από το ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ήταν δίπλα μου καθ’ όλη τη διάρκεια της συλλογής. Περίπου 9:30-10:00 συνδέθηκα στο μηχάνημα. Τότε όμως προέκυψε ένα ζήτημα, δεν εντοπιζόταν η στιβάδα κυττάρων που χρειαζόταν για τη συλλογή. Επί 1-1,5 ώρα η ομάδα του «Αττικόν» έψαχνε χωρίς επιτυχία. Αποσύνδεσαν και επανασύνδεσαν το μηχάνημα. Δεν γινόταν τίποτα. Με ενημέρωσαν πως δεν τους έχει ξανά τύχει τόσο έντονα. Εκεί άρχισα να αγχώνομαι πάρα πολύ. Ζορίστηκα, απογοητεύτηκα.
Δεν με ένοιαζε πόση ώρα θα χρειαζόταν να μείνω ακίνητη, πόση ταλαιπωρία θα περνούσαν οι φλέβες μου ή για πόση ώρα θα έβλεπα το αίμα μου να ανακυκλώνεται μέσα στο μηχάνημα. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν ένα: να καταφέρω να χαρίσω ζωή στον συμβατό με εμένα λήπτη.
Κάποια στιγμή, ύστερα από αρκετή αγωνία, η φλέβα βρέθηκε. Η διαδικασία ξεκίνησε και άρχισαν να συλλέγονται τα… «κυτταράκια» μου. Ήμουν ήδη ενημερωμένη πως η συλλογή ενδέχεται να διαρκέσει δύο ημέρες. Μου εξήγησαν, όμως, ότι λόγω της απρόσμενης αυτής καθυστέρησης και της σημαντικής διαφοράς βάρους μεταξύ εμού και του λήπτη, οι περίπου έξι ώρες που θα παρέμενα συνδεδεμένη με το μηχάνημα πιθανότατα δεν θα επαρκούσαν για τη συλλογή του απαιτούμενου αριθμού κυττάρων. Οι ώρες πέρασαν και έφτασε η στιγμή της αποσύνδεσης. Ήταν περίπου 15:30. «Ό,τι προλάβαμε να συλλέξουμε σήμερα, το συλλέξαμε», μου είπαν.
Βγήκα από το δωμάτιο και έτρεξα κατευθείαν στους ανθρώπους μου. Οι αγκαλιές συνοδεύτηκαν με κλάματα από συγκίνηση. Ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου. Ήμουν τόσο περήφανη. Η όλη διαδικασία ήταν τόσο σημαδιακή, τόσο υπέροχη! Τα κατάφερα! Ήταν το πιο όμορφο δώρο που μου έχουν κάνει αλλά και που ταυτόχρονα έχω προσφέρει.
Είχε ήδη προγραμματιστεί να επιστρέψω και την επόμενη ημέρα για να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Τελικά, όμως, δεν χρειάστηκε.
Μετά την αποσύνδεσή μου, ο ασκός που περιείχε τα πολύτιμα κύτταρά μου πήρε τον δρόμο για το αεροδρόμιο. Ο τελικός του προορισμός ήταν ένα νοσοκομείο στη Βραζιλία. Εκεί όπου ένας άνθρωπος, που δεν γνώριζα, περίμενε το δώρο της ζωής.
Θέλω ειλικρινά να ευχαριστήσω τόσο την ομάδα του «Αττικόν», αλλά ειδικότερα την ομάδα του Συλλόγου ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ η οποία στελεχώνεται από τόσο όμορφους ανθρώπους. Το μεγαλύτερο ευχαριστώ, όμως, πηγαίνει στους ανθρώπους μου που πάντα καταφέρνουν να είναι δίπλα μου, να με στηρίζουν ανελλιπώς και να μου προσφέρουν απλόχερα την αγάπη τους! Από σήμερα είμαι ο πιο γεμάτος και ευτυχισμένος άνθρωπος, καθώς κατάφερα να προσφέρω. Ονειρευόμουν συχνά να μπορώ να βοηθήσω έναν άνθρωπο. Σήμερα ξέρω ότι μια μικρή πράξη μπορεί πράγματι να αλλάξει μια ζωή!
Διαβάστε επίσης
«Ό,τι πιο πολύτιμο το να δωρίζεις ζωή» – Δότες και λήπτες μυελού των οστών χτίζουν «Γέφυρες Ζωής»
Δωρεά μυελού των οστών: Μια ειδικός καταρρίπτει 7 κοινούς μύθους
Όταν ο Χάρης έσωσε τη ζωή της Αναστασίας – Μια συγκινητική ιστορία δωρεάς μυελού των οστών
