Η άνοια συνδέεται συχνά με την τρίτη ηλικία. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις εμφανίζεται πολύ νωρίτερα, ανατρέποντας βίαια την καθημερινότητα ολόκληρης της οικογένειας. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση του Τζον Γκριν από τη Βρετανία, ο οποίος διαγνώστηκε με τη νόσο Αλτσχάιμερ το 2018, σε ηλικία μόλις 56 ετών.
Σήμερα, όπως αναφέρεται στη DailyMail, η σύζυγός του, Τζάνετ Γκριν, μιλά για τα πρώτα συμπτώματα που στην αρχή πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα, αλλά και για τη δύσκολη πορεία που ακολούθησε.
Τα πρώτα σημάδια που έμοιαζαν «ασήμαντα»
Όπως περιγράφει η ίδια, στην αρχή τίποτα δεν έμοιαζε δραματικό. Ο σύζυγός της ξεχνούσε ραντεβού, δυσκολευόταν περισσότερο στη δουλειά του και άρχισε να μην μπορεί να χειριστεί τον υπολογιστή του.
Σταδιακά, όμως, η κατάσταση επιδεινώθηκε. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εργασία του και, λίγο αργότερα, δεν ήταν σε θέση πλέον ούτε να οδηγήσει.
Η διάγνωση έδωσε απαντήσεις στην οικογένεια, αλλά ταυτόχρονα άνοιξε έναν νέο, πολύ πιο δύσκολο κύκλο. Ουσιαστικά, σηματοδότησε την αρχή μιας ζωής που δεν έμοιαζε με την προηγούμενη.
Όταν ο σύζυγος γίνεται ασθενής και ο σύντροφος φροντιστής
Η νόσος Αλτσχάιμερ είναι η πιο συχνή μορφή άνοιας και -συνήθως –διαγιγνώσκεται μετά τα 65. Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις πρώιμης εμφάνισης (περίπου 1 στους 13 κάτω των 65 ετών, σύμφωνα με το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας). Πρόκειται για μια προοδευτική νόσο που επηρεάζει τη μνήμη, τη σκέψη, την ομιλία, την κίνηση και, πολλές φορές, τη συμπεριφορά και την προσωπικότητα.
Η Τζάνετ σημειώνει ότι κανείς δεν μπορεί πραγματικά να προετοιμαστεί για το πόσο βαθιά αλλάζει η ζωή με την άνοια. Οι εναλλαγές στη συμπεριφορά, οι στιγμές σύγχυσης, η απώλεια του γνώριμου ανθρώπου, αλλά και το άγχος για το τι έρχεται στη συνέχεια, μετατρέπουν σταδιακά τη σχέση του ζευγαριού σε σχέση φροντιστή και ασθενούς.
Ταυτόχρονα, όταν πραγματοποιήθηκε η διάγνωση, η μικρότερη κόρη της οικογένειας, η Έβι, ήταν 14 ετών. Καθώς τα μεγαλύτερα αδέλφια της είχαν ήδη φύγει από το σπίτι, η ίδια βρέθηκε να συμμετέχει ενεργά στη φροντίδα του πατέρα της μαζί με τη μητέρα της.
Τώρα, στα 22 της, θυμάται πως «αναγκάστηκε να ωριμάσει πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο θα έπρεπε». Ειδικά στα χρόνια της πανδημίας, όταν έμενε περισσότερο στο σπίτι με τον πατέρα της, ήρθε αντιμέτωπη με την πραγματικότητα της νόσου σε όλη της την ένταση. Δεν κρύβει ότι ένιωσε θυμό, απογοήτευση, ακόμη και ενοχή για συναισθήματα που δεν περίμενε ποτέ ότι θα είχε απέναντί του.
Η απόφαση για τον οίκο φροντίδας
Ο Τζον παρέμεινε στο σπίτι μέχρι το 2025. Τότε, η οικογένεια κατέληξε στο να τον μεταφέρει σε δομή, καθώς η επιδείνωση της κατάστασής του είχε καταστήσει τη φροντίδα του εξαιρετικά απαιτητική.
Η Τζάνετ αναφέρει ότι η απόφαση εξακολουθεί να τη βαραίνει. Παρ’ όλα αυτά, αισθάνθηκε πως είχε φτάσει σε ένα σημείο όπου δεν μπορούσε πλέον να ανταποκριθεί, χωρίς εξειδικευμένη υποστήριξη.
Η σημασία της κοινότητας
Σημαντικό στήριγμα υπήρξε η φιλανθρωπική οργάνωση «Younger People with Dementia», η οποία υποστηρίζει ανθρώπους με πρώιμη διάγνωση άνοιας. Η Τζάνετ περιγράφει την οργάνωση ως «σωτηρία», επειδή προσέφερε καθοδήγηση, ουσιαστική βοήθεια και την αίσθηση ότι δεν είναι μόνοι.
Μέσα από τη δομή αυτή, ο Τζον συμμετείχε και σε δραστηριότητες, όπως ομάδες πεζοπορίας και χορωδία. Επίσης, η οικογένεια βρήκε συμπαράσταση για την κόρη τους, μέσα από ομάδες για νέους φροντιστές -κάτι που, όπως λέει η ίδια η Έβι, έκανε τεράστια διαφορά.
Συμπέρασμα
Η ιστορία της οικογένειας Γκριν υπενθυμίζει ότι η άνοια δεν έχει αντίκτυπο μόνο στη μνήμη. Αφορά τις σχέσεις, την καθημερινότητα, τις απώλειες που συμβαίνουν σταδιακά αλλά και την ανάγκη να υπάρχει έγκαιρη αναγνώριση μαζί με ουσιαστική στήριξη για όσους βιώνουν αυτή την πραγματικότητα.
Πιθανά συμπτώματα της άνοιας:
- Αδυναμία εκμάθησης νέων δραστηριοτήτων
- Δυσκολία συγκέντρωσης σε μία μόνο ασχολία
- Δυσχέρεια συμμετοχής σε συζητήσεις
- Ασυνήθιστη θλίψη, άγχος ή φόβος
- Μπέρδεμα των αντανακλάσεων ή των μοτίβων με άλλα αντικείμενα
Πιθανά συμπτώματα της νόσου Αλτσχάιμερ:
- Λήθη πρόσφατων συζητήσεων ή γεγονότων
- Απώλεια προσωπικών αντικειμένων
- Κώλυμα εύρεσης της σωστής λέξης
- Αδυναμία ανάκλησης ονομάτων, τόπων και αντικειμένων
- Επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις
- Λιγότερη ευελιξία και διστακτικότητα μπροστά σε άγνωστα πράγματα
Διαβάστε επίσης
Άνοια: 4 «άγνωστες» μορφές της νόσου που δεν ξεκινούν (πάντα) με απώλεια μνήμης
Άνοια: Οι σιωπηλοί μαχητές της φροντίδας μιλούν στο ygeiamou
Μνήμη: Υπάρχει τρόπος να μην ξεχνάμε τίποτα – Τα κόλπα που βοηθούν
