Η αποξένωση ανάμεσα σε γονείς και ενήλικα παιδιά αποτελεί μία από τις πιο επώδυνες οικογενειακές εμπειρίες, με τη συμφιλίωση να αποδεικνύεται συχνά δυσκολότερη από όσο φαντάζονται οι δύο πλευρές.

Η Suzanne Degges-White, Ph.D., σύμβουλος ψυχικής υγείας και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Northern Illinois, εξηγεί σε άρθρο της στο Psychology Today, μέσα από την εμπειρία της με οικογένειες που έχουν βιώσει τέτοιες ρήξεις, γιατί τα ενήλικα παιδιά αποφασίζουν να απομακρυνθούν και τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να αποκαταστήσουν την επικοινωνία.

Γιατί τα παιδιά διακόπτουν την επικοινωνία;

Για πολλούς γονείς, η απόφαση ενός ενήλικου παιδιού να απομακρυνθεί έρχεται απροσδόκητα. Κάποια παιδιά ανακοινώνουν ξεκάθαρα τις προθέσεις τους, ενώ άλλα σταματούν σταδιακά να απαντούν σε τηλεφωνήματα και μηνύματα, σε μια συμπεριφορά που θυμίζει το λεγόμενο «ghosting», σύμφωνα με την ειδικό.

Σε μια προσπάθεια να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά τους, οι γονείς ανατρέχουν στις τελευταίες συζητήσεις τους. Ωστόσο, σύμφωνα με την ειδικό, τα παιδιά συνήθως έχουν συγκεκριμένους λόγους για την απόφασή τους. «Τα ενήλικα παιδιά συχνά φτάνουν στα όριά τους όταν οι προσπάθειές τους να επικοινωνήσουν τις εμπειρίες ή τις ανάγκες τους στους γονείς τους αγνοούνται ή παραμερίζονται», επισημαίνει. Η απομάκρυνση, επομένως, μπορεί να είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιας απογοήτευσης και όχι μιας ξαφνικής απόφασης.

Υπάρχουν δύο πλευρές σε κάθε ιστορία 

Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στη συμφιλίωση είναι ότι γονείς και παιδιά συχνά θυμούνται διαφορετικά τα ίδια γεγονότα. Από τη μία, οι γονείς μπορεί να θεωρούν ότι έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, ενώ, από την άλλη, τα παιδιά να έχουν βιώσει συγκεκριμένες συμπεριφορές ως επώδυνες ή απορριπτικές. «Οι άνθρωποι διαμορφώνουν τη δική τους πραγματικότητα μέσα από τη δική τους οπτική», εξηγεί η Degges-White, αναδεικνύοντας τη δυσκολία επίλυσης των οικογενειακών συγκρούσεων όταν υπάρχουν αντικρουόμενες αναμνήσεις.

Η ειδικός υπογραμμίζει ότι «οι προθέσεις και οι συνέπειες δεν είναι το ίδιο πράγμα». Ένας γονιός μπορεί να πίστευε ότι προστάτευε το παιδί του, ενώ εκείνο να ένιωθε ότι δεν το κατανοούσαν.

Υπάρχουν περιπτώσεις, όπου ένα ενήλικο παιδί επιχειρεί να εξηγήσει γιατί πληγώθηκε και οι γονείς αντιδρούν αμυντικά. «Δεν θυμούνται σωστά», «δεν καταλαβαίνουν γιατί έκανα όσα έκανα» ή «δεν θα αναλάβω την ευθύνη για κάτι που συνέβη πριν από δεκαετίες», είναι μερικές από τις αντιδράσεις που η ειδικός αναφέρει ότι έχει ακούσει από γονείς.

«Τέτοιου είδους απαντήσεις δεν συμβάλλουν καθόλου στην αποκατάσταση μιας διαρρηγμένης σχέσης και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιδεινώσουν την κατάσταση», προειδοποιεί. Η αναγνώριση του πόνου του παιδιού δεν σημαίνει απαραίτητα ανάληψη της ευθύνης για τη ρήξη, αλλά δείχνει προθυμία να κατανοήσουν οι γονείς πώς εκείνο βίωσε τη σχέση.

Τι μπορεί να ανοίξει τον δρόμο της συμφιλίωσης

Η Degges-White προτείνει στους γονείς να αναρωτηθούν τι αισθάνονται όταν ακούν τα παράπονα του παιδιού τους, ποιον πόνο χρειάζεται εκείνο να αναγνωρίσουν και γιατί δυσκολεύονται να το κάνουν. Αντί να επιδιώκουν να αποδείξουν ότι είχαν δίκιο, μπορούν να επικεντρωθούν στην ουσιαστική ακρόαση. «Οι γονείς ίσως χρειαστεί να επικεντρωθούν λιγότερο στο να έχουν δίκιο για το παρελθόν και περισσότερο στο να κατανοήσουν πώς πληγώθηκαν τα παιδιά τους», τονίζει.

Η συμφιλίωση, ωστόσο, δεν είναι εγγυημένη. Το ενήλικο παιδί διατηρεί το δικαίωμα να αποφασίσει αν επιθυμεί την επανασύνδεση. «Το να αποδεχτείτε ότι οι πράξεις σας μπορεί να έγιναν αντιληπτές διαφορετικά από ό,τι σκοπεύατε δεν είναι ένδειξη αδυναμίας ή παραδοχή ενοχής. Είναι μια πράξη ταπεινότητας», καταλήγει η ειδικός.

Διαβάστε επίσης

Κλάμα πίσω από το χαμόγελο: 4 σημάδια ότι το παιδί αναμετριέται με τη θλίψη

Τρία σημάδια που δείχνουν ότι το ενήλικο παιδί περνά πιο δύσκολα από όσο νομίζετε

Είναι σωστό να «κόψουμε δεσμούς» με τους γονείς; Επιστήμονες μιλούν για το ταμπού της αποξένωσης γονιών – παιδιών