Για τον Stephen Walsh, έναν άνθρωπο που είχε αφιερώσει σχεδόν ολόκληρη την ενήλικη ζωή του στη δουλειά, η νοσηλεία στα 57 του χρόνια λειτούργησε σαν αφύπνιση. Μια αιμορραγία στο στομάχι δεν ήταν απλά ένα πρόβλημα υγείας, αλλά η αφορμή να για να αλλάξει ριζικά τη ζωή του. Ήταν η στιγμή που πήρε μια απόφαση που λίγοι πίστεψαν ότι θα τηρήσει: να συνταξιοδοτηθεί νωρίς και να μη γυρίσει ποτέ πίσω στη δουλειά.
Εννέα χρόνια μετά, όχι μόνο δεν μετάνιωσε, αλλά ανακάλυψε ένα πάθος που δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα αποκτούσε. Στα 67 του φόρεσε για πρώτη φορά παπούτσια για κλακέτες και σήμερα, στα 71 του, ανεβαίνει στη σκηνή μαζί με μια ομάδα συνομηλίκων του, αποδεικνύοντας ότι η ενεργός γήρανση δεν είναι θεωρία, αλλά στάση ζωής.
«Δεν θα συνταξιοδοτηθείς ποτέ»
Αμέσως μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο, ο Stephen ανακοίνωσε στους συνεργάτες του ότι σε τρία χρόνια θα αποχωρούσε οριστικά από την εργασία. Εκείνοι, όμως, δεν τον πίστεψαν. «Δεν θα συνταξιοδοτηθείς ποτέ», του είπαν. Ο λόγος ήταν το ότι υπήρξε εργασιομανής. Η δουλειά ήταν το κέντρο της ζωής του. Εκείνος, όμως, είχε ήδη πάρει την απόφασή του: Δεν θα επέστρεφε ούτε για λίγες ημέρες τον χρόνο ως σύμβουλος. «Καλέστε με μόνο για τα χριστουγεννιάτικα πάρτι» τους είπε χαρακτηριστικά.
Οι πρώτοι μήνες της νέας του ζωής κύλησαν όπως συμβαίνει σε πολλούς νέους συνταξιούχους. Τακτοποίησε εκκρεμότητες του σπιτιού που ανέβαλλε επί δεκαετίες και αφιέρωσε χρόνο σε όσα δεν προλάβαινε. Σύντομα, όμως, η καθημερινότητα άρχισε να μοιάζει μονότονη, «σαν την Ημέρα της Μαρμότας» λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά στον Guardian.
Αναρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να μεγαλώσει χωρίς να χάσει την ποιότητα ζωής, την αυτονομία και την κοινωνική του δραστηριότητα. Έτσι, αποφάσισε να μετακομίσει σε μια κοινότητα συνταξιούχων στο Warwickshire της Αγγλίας. Η επιλογή αυτή αποδείχθηκε καθοριστική. Άρχισε να δίνει ομιλίες για την αστρονομία, συμμετείχε στη λέσχη κινηματογράφου και γνώρισε ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα.
Photograph: Fabio De Paola/The Guardian
Το όνειρο που αποφάσισε στα 67 του να κυνηγήσει
Το πιο βασικό, όμως, ήταν ότι έμαθε να χορεύει κλακέτες. Από μικρός αγαπούσε να παρακολουθεί τα μιούζικαλ στην τηλεόραση. Οι χορευτές τον εντυπωσίαζαν, αλλά ο ίδιος πίστευε ότι δεν είχε καμία σχέση με τον χορό. «Δεν μπορούσα να χορέψω καθόλου. Προσπαθώντας να μάθω βαλς, μετά από τρία βήματα, χανόμουν. Θεωρούσα τον εαυτό μου όχι και πολύ καλό χορευτή» λέει ο ίδιος.
Αφού μετακόμισε στην κοινότητα, μια πρώην δασκάλα χορού, επίσης κάτοικος της κοινότητας, δημιούργησε μια ομάδα για κλακέτες. Τότε ήταν που αποφάσισε να βάλει στην άκρη τις αμφιβολίες του: στα 67 του αγόρασε το πρώτο του ζευγάρι παπούτσια για κλακέτες και άρχισε να εξασκείται, ξεπερνώντας έναν φόβο που τον συνόδευε από την παιδική ηλικία.
Σήμερα η ομάδα τους δίνει παραστάσεις και συμμετέχει σε εκδηλώσεις. Ο ίδιος περιγράφει την εμπειρία της παράστασης ως έναν συνδυασμό ενθουσιασμού και δημιουργικού άγχους. Εκείνο που τον συγκινεί περισσότερο, όμως, δεν είναι η σκηνή. Είναι η στιγμή που όλα τα μέλη της ομάδας συγχρονίζονται απόλυτα. «Δεν ακούγεται ένας θόρυβος από χτυπήματα. Ακούμε ότι όλοι χορεύουμε στον ίδιο ρυθμό», λέει.
Για τον Stephen, οι κλακέτες δεν είναι απλώς ένα χόμπι. Έχει αντικαταστήσει τον ρόλο που είχε κάποτε η εργασία στη ζωή του. «Έχω αίσθηση σκοπού. Νιώθω ότι με εκτιμούν. Έχω την αίσθηση ότι ανήκω κάπου. Και διασκεδάζω» εξομολογείται.
«Η σύνταξη κάποτε έμοιαζε σαν το τέλος της ζωής», λέει. «Σήμερα δεν σημαίνει ότι κρεμάς τα παπούτσια σου. Σημαίνει ότι μπορείς να φορέσεις ένα καινούργιο ζευγάρι. Στη δική μου περίπτωση, ήταν παπούτσια για κλακέτες» καταλήγει.
Διαβάστε επίσης
Η Μαρία έζησε καλά 117 χρόνια – Η επιστήμη αποκαλύπτει το μυστικό της
Κερδίστε χρόνια ζωής με 5 απλές ασκήσεις μακροζωίας – Αρκούν λίγα λεπτά την ημέρα
Πώς ο Ντέιβιντ Ατένμπορο έφτασε τα 100 – Οι 5 απλές συνήθειες της μακροζωίας
