*Γράφει ο κ. Χρίστος Χ. Λιάπης MD, MSc, PhD, Eπικ. Καθηγητής Ψυχιατρικής Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Αναπλ. Πρόεδρος Επιστημονικού Συμβουλίου ΕΟΠΑΕ
O καθηγητής, κ. Χρίστος Λιάπης
Επειδή η ζωή είναι γεμάτη από απρόοπτα τραγικά συμβάντα, όταν κάτι μπορούμε να το προλάβουμε, αποτρέποντας την τραγικότητα και την αποκοτιά της συγκυρίας, οφείλουμε να είμαστε διπλά και τριπλά προσεκτικοί και σωστοί απέναντι στις επιστημονικές επιταγές του ρόλου μας και, εν προκειμένω, του λειτουργήματός μας.
Κάθε Ψυχίατρος και κάθε λειτουργός Ψυχικής Υγείας οφείλει να σταθμίζει και τον παράγοντα της επικινδυνότητας των ψυχικώς πασχόντων, παράλληλα με την προσπάθεια για τη διαφύλαξη και την προαγωγή της διαχρονικής επιστημονικής αναγκαιότητας και κοινωνικής κατάκτησης της αποασυλοποίησης.
Ιστορικό βίαιης ή αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς αποτελεί μείζονα προβλεπτικό παράγοντα επανάληψης ανάλογης συμπεριφοράς από τον ασθενή και στο μέλλον.
Ο κόσμος θέλει την εφαρμογή των ορθών πρακτικών που θεμελιώνονται πάνω στις σωστές επιστημονικές θεωρίες, αλλιώς απλώς παρασυρόμαστε από το ποτάμι του λαϊκισμού και ενός αχαλίνωτου κοινωνικού αυθορμητισμού που ξαφνικά θέλει να διατυμπανίσει ότι: «κάποιοι δεν κάνανε σωστά τη δουλειά τους» και ότι η σωστή πρακτική θα ήταν «να κλείσουμε όλους τους δυνητικώς επικίνδυνους ψυχιατρικούς ασθενείς, δια βίου, σε κάποια άσυλα, μακριά από την κοινωνία».
Ο νόμος (ν. 4489/2017 – ευρύτερα γνωστός ως «Νόμος Παρασκευόπουλου») με τον οποίο ο δράστης της πατροκτονίας στη Γλυφάδα είχε αποφυλακιστεί, παρότι το 2014 είχε σκοτώσει και τη μητέρα του, είναι ένα νομοθέτημα που έχει καταδικασθεί στη συνολική συνείδηση της κοινωνίας, νομίζω και στην επιστημονική συνείδηση του νομικού κόσμου που είναι αρμοδιότερος εμού να κρίνει.
Η Ψυχιατρική είναι μία Ειδικότητα της Ιατρικής η οποία ασχολείται με χρόνιες και υποτροπιάζουσες παθήσεις. Συνεπώς, χωρίς αυτό να αναιρεί την ευθύνη σε περιπτώσεις ιατρικού σφάλματος, είναι ουτοπικό να πιστεύουμε ότι θα ξημερώσει κάποτε μία ημέρα κατά την οποία ούτε ένας από τους βαρέως ψυχιατρικώς πάσχοντες που λαμβάνουν εξιτήριο από τις Ψυχιατρικές κλινικές, επειδή η νόσος τους υφέθηκε, δεν θα κινδυνεύει να παρουσιάσει εκ νέου αυτοκτονική ή ετερο-επιθετική συμπεριφορά.
Είναι σαν να λέμε ότι μία Καρδιολογική κλινική θα εξαλείψει δια παντός τον κίνδυνο μελλοντικού εμφράγματος σε όλους τους ασθενείς στους οποίους δίνει εξιτήριο, μετά από αντιμετώπιση οξέων καρδιαγγειακών συμβαμάτων, ή ότι θα πρέπει να τους κρατήσει όλους μέσα, για πάντα, από τον φόβο μήπως κάποιοι από αυτούς πεθάνουν αιφνιδίως.
Η επιστημονική ευθύνη, η κοινωνική προστασία και ο σεβασμός στα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων δεν είναι αντικρουόμενες έννοιες· απαιτούν, όμως, διαρκή ισορροπία, σοβαρότητα και αποφυγή εύκολων συμπερασμάτων.
Διαβάστε επίσης
Το στίγμα της ψυχικής υγείας ταλαιπωρεί τους πάσχοντες και βάζει εμπόδια σε κάθε βήμα της ζωής τους
Ψυχίατροι κατά των στερεοτύπων: Ζητούν «φρένο» σε λέξεις που στιγματίζουν τους ψυχικά πάσχοντες
