Ελπίδα για τα ζευγάρια με ανεξήγητη υπογονιμότητα: σχεδόν τρία στα τέσσερα έγιναν γονείς μέσα σε δύο χρόνια από την έναρξη της θεραπείας, είτε έκαναν εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF) είτε ενδομήτρια σπερματέγχυση (IUI).
Η εξωσωματική κερδίζει χρόνο, όχι όμως και το τελικό αποτέλεσμα. Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Όκλαντ στη Νέα Ζηλανδία, που δημοσιεύθηκε στο New England Journal of Medicine, οδήγησε γρηγορότερα σε γέννηση, μακροπρόθεσμα όμως οι δύο μέθοδοι είχαν παρόμοια επιτυχία.
Η ανεξήγητη υπογονιμότητα, όταν δηλαδή οι εξετάσεις δεν εντοπίζουν καμία προφανή αιτία, αφορά περίπου ένα στα τρία υπογόνιμα ζευγάρια, όπως σημειώνουν οι ερευνητές.
Δύο δρόμοι, ένας στόχος
Στη δοκιμή FIIX, 585 ζευγάρια από έξι κλινικές γονιμότητας στη Νέα Ζηλανδία χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες. Η μία ξεκίνησε με έως τέσσερις κύκλους σπερματέγχυσης με διέγερση των ωοθηκών και, αν δεν είχε επιτευχθεί εγκυμοσύνη μέσα σε επτά μήνες, μπορούσε να περάσει σε έως δύο κύκλους εξωσωματικής. Η άλλη πήγε κατευθείαν σε έναν ολοκληρωμένο κύκλο εξωσωματικής, με δυνατότητα για έναν ακόμη. Οι γυναίκες ήταν κατά μέσο όρο 34 ετών.
Στη σπερματέγχυση, σπέρμα που έχει υποστεί ειδική επεξεργασία τοποθετείται απευθείας στη μήτρα την περίοδο της ωορρηξίας. Στην εξωσωματική, τα ωάρια συλλέγονται, γονιμοποιούνται στο εργαστήριο και, στη συνέχεια, ένα μεταφέρεται στη μήτρα.
Η «έκπληξη» της εξωσωματικής
Ένας μόνο κύκλος εξωσωματικής οδήγησε σε γέννηση στο 55% των ζευγαριών, έναντι 31% με τέσσερις κύκλους σπερματέγχυσης. «Η εξωσωματική ήταν η έκπληξη», λέει η επικεφαλής συγγραφέας, Δρ Lucy Prentice: το ποσοστό ξεπέρασε τις εκτιμήσεις των ερευνητών, ενώ η σπερματέγχυση απέδωσε όσο αναμενόταν. Στο τέλος της διετίας, ωστόσο, οι δύο ομάδες είχαν τον ίδιο αριθμό μωρών.
Όσοι προτιμούν μια πιο αργή και λιγότερο επεμβατική διαδρομή μπορούν, κατά την Δρ Prentice, να ξεκινήσουν με σπερματέγχυση, χωρίς να μειώνουν τις πιθανότητές τους να αποκτήσουν παιδί μέσα σε δύο χρόνια. Η επιλογή, όπως τονίζει, μπορεί να καθοδηγηθεί από τις προτιμήσεις τους.
Έως επτά χρόνια μέχρι την πρώτη θεραπεία
Η παρούσα μελέτη αφορά ζευγάρια με χαμηλές πιθανότητες φυσικής σύλληψης, που προσπαθούσαν επί χρόνια. Η σπερματέγχυση έγινε με διέγερση των ωοθηκών με κλομιφαίνη, ένα φάρμακο από το στόμα, οπότε τα αποτελέσματα δεν μεταφέρονται απαραίτητα σε άλλα θεραπευτικά πρωτόκολλα. Επιπλέον, η επιτυχία της θεραπείας μειώνεται με την ηλικία, ιδίως μετά τα μέσα της τέταρτης δεκαετίας.
Στη Νέα Ζηλανδία, τα ζευγάρια με ανεξήγητη υπογονιμότητα πρέπει να έχουν προσπαθήσει πέντε χρόνια για να διεκδικήσουν δημόσια χρηματοδοτούμενη θεραπεία, και ύστερα να περιμένουν άλλους 12 έως 24 μήνες. Η επικεφαλής ερευνήτρια, καθηγήτρια Cindy Farquhar, ζητά μεγαλύτερη επένδυση στις υπηρεσίες γονιμότητας, υπογραμμίζοντας ότι η χρηματοδότηση έχει μείνει στάσιμη από το 2005.
Ελλάδα: Εννέα εξωσωματικές για κάθε σπερματέγχυση
Στη χώρα μας σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (ΕΑΙΥΑ), το 2023 πραγματοποιήθηκαν 23.083 κύκλοι εξωσωματικής και μόλις 2.672 κύκλοι σπερματέγχυσης. Για το 2024, η Αρχή καταγράφει 21.988 και 2.649 κύκλους αντίστοιχα, χωρίς όμως να έχουν ενσωματωθεί ακόμη τα στοιχεία όλων των μονάδων.
Σύμφωνα με τον Ενιαίο Κανονισμό Παροχών Υγείας του ΕΟΠΥΥ, αποζημιώνονται έως τέσσερις ολοκληρωμένες προσπάθειες ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής σε ασφαλισμένες έως 50 ετών, με μεσοδιάστημα τουλάχιστον τεσσάρων μηνών, είτε η θεραπεία γίνεται σε δημόσια είτε σε ιδιωτική μονάδα.
Διαβάστε επίσης
Υπογονιμότητα: Πότε επιλέγεται η σπερματέγχυση και πότε η IVF – Ο ειδικός εξηγεί
10 μύθοι για την εξωσωματική γονιμοποίηση – Τι ισχύει πραγματικά
Η ηλικία του πατέρα «δυναμιτίζει» την επιτυχία της εξωσωματικής γονιμοποίησης
