Την υπόθεση θανάτου της 19χρονης Μυρτώς στο Αργοστόλι σχολιάζει η ψυχολόγος Δρ. Λίζα Βάρβογλη, με ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εστιάζοντας όχι μόνο στο τραγικό περιστατικό, αλλά κυρίως στη συμπεριφορά των τριών ατόμων που βρίσκονταν μαζί της.
Στο κείμενό της επιχειρεί μια ψυχολογική και ηθική ανάγνωση της εγκατάλειψης, υποστηρίζοντας ότι πίσω από την επιλογή να αφεθεί αβοήθητη μια κοπέλα σε κρίσιμη κατάσταση κρύβονται μηχανισμοί απανθρωποποίησης, διάχυσης της ευθύνης και απουσίας ενσυναίσθησης.
Δείτε αναλυτικά την ανάρτηση
«Ο ρόλος των 3 φίλων. Δεν άφησαν απλώς την Μυρτώ αβοήθητη στην πλατεία. Την απανθρωποποίησαν.»
Τέσσερις άνθρωποι.
Όλοι μαζί διασκέδαζαν.
Όλοι μαζί έκαναν κοκαΐνη.
Γέλια, ένταση, μια ψευδαίσθηση ελέγχου.
Και μετά – εκείνη κατέρρευσε.
Σε εκείνο το σημείο, δεν αποκαλύφθηκε απλώς ο χαρακτήρας τους.
Αποκαλύφθηκε κάτι πιο ωμό:
η ικανότητα του ανθρώπου να απανθρωποποιεί τον άλλον.
Τι σημαίνει “απανθρωποποιώ”;
Σημαίνει ότι δεν βλέπεις πια απέναντί σου έναν άνθρωπο.
Σημαίνει ότι του αφαιρείς τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του:
δεν είναι πια «η Μυρτώ»
δεν είναι φίλη
δεν είναι σώμα που χρειάζεται βοήθεια
Γίνεται αντικείμενο.
Πρόβλημα.
Κίνδυνος για σένα.
Και όταν ο άλλος πάψει να είναι άνθρωπος στα μάτια σου,
τότε όλα επιτρέπονται.
Ακόμα και να τον σηκώσεις…
όχι για να τον σώσεις –
αλλά για να τον ξεφορτωθείς.
Το πιο σκληρό ερώτημα
Δεν είναι «τι άνθρωποι ήταν».
Είναι:
Πόσο εύκολα μπορεί ένας “φυσιολογικός” άνθρωπος να φτάσει εκεί;
Και η απάντηση δεν είναι τόσο καθησυχαστική όσο θα θέλαμε.
Όταν δεν έχεις μάθει να αναλαμβάνεις ευθύνη,
όταν φοβάσαι περισσότερο την τιμωρία παρά την απώλεια,
όταν η εικόνα σου αξίζει περισσότερο από έναν άνθρωπο-
τότε ναι, μπορείς να κάνεις το αδιανόητο…
και να το δικαιολογήσεις κιόλας.
Η ψυχολογία της σκληρότητας
Αυτό που συνέβη δεν είναι «πανικός».
Ο πανικός τρέχει προς βοήθεια.
Αυτό ήταν ψυχρός υπολογισμός.
Εκείνη τη στιγμή ενεργοποιήθηκαν μηχανισμοί που κόβουν κάθε ηθικό φρένο:
Αυτοπροστασία χωρίς όρια
«Αν μπλέξω, τελείωσα. Φεύγουμε.»
Ομαδική συνενοχή
Κανείς δεν σταμάτησε τον άλλον. Άρα όλοι συμφώνησαν.
Διαγραφή ευθύνης
«Δεν φταίω εγώ μόνος μου.»
Απουσία ενσυναίσθησης
Όχι επειδή δεν μπορούσαν να νιώσουν-
αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή επέλεξαν να μη νιώσουν.
Η κοκαΐνη δεν δημιουργεί χαρακτήρα. Τον αποκαλύπτει.
Η ουσία ανεβάζει την ένταση, μειώνει τα φρένα, διογκώνει το εγώ.
Δεν φυτεύει αξίες εκεί που δεν υπάρχουν.
Αν μέσα σου υπάρχει πυρήνας ευθύνης, θα παλέψεις.
Αν υπάρχει κενό, θα φανεί.
Και εδώ φάνηκε.
Αποκτήνωση χωρίς φωνές
Η πιο επικίνδυνη μορφή αποκτήνωσης δεν είναι η βία.
Είναι η ψυχρότητα.
Το να βλέπεις έναν άνθρωπο να καταρρέει
και να σκέφτεσαι πρώτα:
«Πώς δεν θα μπλέξω;»
Το να μετατρέπεις μια ζωή σε «ρίσκο».
Και να την αφήνεις πίσω, κυριολεκτικά.
Το πιο σκοτεινό σημείο
Δεν είναι ότι δεν ήξεραν.
Δεν είναι ότι δεν κατάλαβαν.
Είναι ότι κατάλαβαν και έφυγαν.
Αυτό είναι το σημείο όπου η ηθική δεν απλώς ραγίζει-
καταρρέει.
Χωρίς καμία ωραιοποίηση
Αυτό δεν είναι «κακή στιγμή».
Δεν είναι «λάθος επιλογή».
Δεν είναι απλώς «ήταν υπό την επήρεια».
Είναι μια καθαρή, ωμή στιγμή
όπου τρεις άνθρωποι έβαλαν τη δική τους επιβίωση
πάνω από μια ανθρώπινη ζωή-
και για να το κάνουν, πρώτα την απανθρωποποίησαν.
Αυτό δεν είναι απλώς μια είδηση. Είναι καθρέφτης.
Μας αναγκάζει να δούμε:
Πόσο αντέχει η ηθική μας υπό πίεση;
Πόσο γρήγορα βάζουμε τον εαυτό μας πάνω από τον άλλον;
Πόσο «άνθρωποι» είμαστε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν;
Και αυτό είναι που τρομάζει περισσότερο
Όχι ότι συνέβη.
Αλλά ότι για να συμβεί,
χρειάστηκε μόνο ένα πράγμα:
να πάψει κάποιος να βλέπει τον άλλον ως άνθρωπο.
Και αυτό-
δεν είναι τόσο σπάνιο όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε.
Και κάτι τελευταίο
Η κοινωνία δεν διαμορφώνεται μόνο από αυτούς που κάνουν το κακό.
Αλλά και από αυτούς που δεν κάνουν το σωστό όταν πρέπει.
Γιατί μερικές φορές, ο θάνατος δεν έρχεται από πρόθεση-
έρχεται από εγκατάλειψη.
Εσύ τι πιστεύεις;»
Ειδήσεις σήμερα
Μιχαηλίδου: Την Παρασκευή 24 Απριλίου ανοίγουν οι αιτήσεις για τις Νταντάδες της Γειτονιάς
