Η Charlotte Touzalin ήταν ακόμη στην εφηβεία όταν άρχισε να παίρνει βάρος χωρίς να καταλαβαίνει το γιατί, να έχει ακανόνιστη περίοδο και να εμφανίζει ανεπιθύμητη τριχοφυΐα στο πρόσωπο. Τα ίδια συμπτώματα είχαν ταλαιπωρήσει για χρόνια και τη μητέρα της, χωρίς σαφή εξήγηση. «Γύριζα σπίτι και έκλαιγα», λέει η ίδια στον Independant. «Δεν καταλάβαινα γιατί έπαιρνα ξανά όλο αυτό το βάρος ή γιατί οι φίλες μου δεν χρειαζόταν να ξυρίζουν το πρόσωπό τους, ενώ εγώ έπρεπε».
Για την πλέον 18χρονη, η απάντηση ήρθε αργότερα, όταν και οι δύο διαγνώστηκαν με τη διαταραχή που μέχρι πρόσφατα ήταν ευρύτερα γνωστή ως σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS), το οποίο πλέον περιγράφεται ως «Πολυενδοκρινικό Μεταβολικό Ωοθηκικό Σύνδρομο» (PMOS). H διάγνωση, όμως, συνέπεσε και με μια νέα θεραπευτική προοπτική: συμμετείχε σε κλινική δοκιμή που εξέτασε κατά πόσο τα φάρμακα της κατηγορίας GLP-1 μπορούν να βελτιώσουν όχι μόνο το βάρος, αλλά και ορισμένους από τους βασικούς ορμονικούς και μεταβολικούς μηχανισμούς της διαταραχής.
«Θα πρέπει να κάνουμε καλύτερη δουλειά στην αντιμετώπισή του συνδρόμου», λέει η Δρ. Melanie Cree, η οποία έχει ηγηθεί τριών μελετών για τη χρήση φαρμάκων GLP-1 στην αντιμετώπιση του PMOS, μεταξύ αυτών και της δοκιμής στην οποία συμμετείχε η Touzalin.
«Επιτέλους είχαμε μια απάντηση»
Όπως συνήθως συμβαίνει με τις περιπτώσεις γυναικών που υποφέρουν από το συγκεκριμένο σύνδρομο, η διάγνωση δεν ήρθε εύκολα. Η μητέρα της θυμάται να επιμένει στους γιατρούς ότι κάτι περισσότερο συνέβαινε, καθώς η κόρη της εξεταζόταν αρχικά για άλλα προβλήματα.
Η Charlotte περιγράφει ως κομβική τη στιγμή που μια επαγγελματίας υγείας άρχισε να συνδέει τα διαφορετικά συμπτώματα μεταξύ τους. Ήταν, όπως λέει, η πρώτη φορά που ένιωσε ότι πραγματικά την άκουγαν. «Ήταν σαν δώρο Θεού», είπε αργότερα η μητέρα της. «Επιτέλους είχαμε μια απάντηση και έναν δρόμο για εκείνη».
Η Charlotte με τη μητέρα της. Photo: AP Photo/Brittany Peterson
Τι έδειξε η κλινική δοκιμή
Στο πλαίσιο της μελέτης, η Charlotte λάμβανε εβδομαδιαία θεραπεία με αγωνιστή GLP-1 -συγκεκριμένα σεμαγλουτίδη– για περίπου 10 μήνες. Σύμφωνα με τα πρώιμα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν στο Fertility and Sterility, 8 από τις 11 γυναίκες που ολοκλήρωσαν τη δοκιμή έχασαν τουλάχιστον το 10% του σωματικού τους βάρους. Η διάμεση απώλεια βάρους έφτασε περίπου τα 19 κιλά, ενώ η διάμεση μείωση της τεστοστερόνης ήταν 52%. Τέλος, έξι συμμετέχουσες εμφάνισαν συχνότερη περίοδο και σε τέσσερις ο κύκλος επανήλθε σε μηνιαία βάση.
Στην περίπτωση της Charlotte, η ανεπιθύμητη τριχοφυΐα μειώθηκε, η περίοδος ομαλοποιήθηκε και η ίδια άρχισε να αισθάνεται για πρώτη φορά κορεσμό μετά τα γεύματα, αντί να νιώθει ότι το βάρος της αυξάνεται ανεξέλεγκτα. «Έγινα μια πιο ευτυχισμένη εκδοχή του εαυτού μου. Ένιωθα σαν φυσιολογικός άνθρωπος», είπε.
Πώς συνδέονται τα φάρμακα απώλειας βάρους με άλλες καταστάσεις
Το ενδιαφέρον των ερευνητών δεν περιορίζεται στην απώλεια βάρους. Η διαταραχή συνδέεται στενά με την αντίσταση στην ινσουλίνη, η οποία μπορεί να εμφανίζεται ανεξάρτητα από το σωματικό βάρος. Όταν τα επίπεδα ινσουλίνης παραμένουν υψηλά, μπορεί να ενισχύεται η παραγωγή ανδρογόνων από τις ωοθήκες.
Αυτή η ορμονική ανισορροπία μπορεί να συνδέεται με ακανόνιστη περίοδο, ακμή, ανεπιθύμητη τριχοφυΐα και προβλήματα ωορρηξίας. Στις τρεις κλινικές μελέτες που έχει πραγματοποιήσει η Δρ. Melanie Cree και η ομάδα της, οι γυναίκες που έλαβαν θεραπείες GLP-1 εμφάνισαν, εκτός από μεγαλύτερη απώλεια βάρους, και μειώσεις σε τεστοστερόνη, γλυκόζη και ινσουλίνη. «Διαπιστώνουμε ότι είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά και τα αποτελέσματα για τη βελτίωση των συμπτωμάτων είναι πραγματικά ενθαρρυντικά», έχει δηλώσει η ερευνήτρια.
Ενθαρρυντικά, αλλά ακόμα πρώιμα τα δεδομένα
Παρά την αισιοδοξία, τα στοιχεία χρειάζονται προσεκτική ερμηνεία, σύμφωνα με τους ειδικούς. Οι μελέτες μέχρι σήμερα είναι μικρές και δεν αρκούν για να καθορίσουν ποια γυναίκα θα ωφεληθεί, για πόσο διάστημα πρέπει να χορηγείται η θεραπεία ή ποια θα είναι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Επιπλέον, τα φάρμακα GLP-1 δεν είναι αποτελεσματικά για όλους και μπορεί να προκαλέσουν ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως ναυτία και δυσκοιλιότητα. Επιπλέον, μετά τη διακοπή τους μπορεί να υπάρξει επανάκτηση βάρους.
Ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα είναι ότι δεν έχουν εγκριθεί ειδικά για τη θεραπεία της συγκεκριμένης διαταραχής, με αποτέλεσμα σε αρκετές περιπτώσεις να χρησιμοποιούνται εκτός εγκεκριμένων ενδείξεων και η ασφαλιστική κάλυψη να αποτελεί εμπόδιο.
Μια τέτοια περιπέτεια πέρασε και η Charlotte. Αφού ολοκληρώθηκε η συμμετοχή της στη μελέτη, σταμάτησε να λαμβάνει δωρεάν το φάρμακο και αναγκάστηκε να διακόψει τη θεραπεία τον Ιούνιο. Η μητέρα της είναι αποφασισμένη να βρει τρόπο ώστε η κόρη της να επιστρέψει στη θεραπεία, διεκδικώντας την κάλυψη από την ασφαλιστική εταιρεία, ενώ παράλληλα εξετάζει τη δυνατότητα πρόσβασης στο φάρμακο μέσω προγράμματος οικονομικής υποστήριξης του κατασκευαστή.
Ελπίζει ότι στο μέλλον κάθε γυναίκα με το σύνδρομο PMOS που θα μπορούσε να ωφεληθεί θα έχει πρόσβαση στη συγκεκριμένη θεραπευτική επιλογή. «Είναι κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει πολλούς ακόμα ανθρώπους», καταλήγει.
Διαβάστε επίσης
Κύηση: Το σύνδρομο που αυξάνει τον κίνδυνο επιπλοκών και αποβολής – Αφορά 1 στις 5 γυναίκες
Το γυναικείο σύνδρομο που πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες απόπειρας αυτοκτονίας
Απώλεια μνήμης: Για κάποιες γυναίκες η φθορά του εγκεφάλου ξεκινά στα 30 – Η «ένοχη» διαταραχή
