Η απόκτηση ενός ασφαλιστικού προγράμματος για ιδιωτική σύνταξη από ασφαλιστική εταιρεία παραμένει μακρινή σκέψη για μεγάλη μερίδα πολιτών. Παρά τις δυσμενείς, γενικά, προβλέψεις και τα δημόσια συνταξιοδοτικά συστήματα, καθώς και την ηλικία συνταξιοδότησης, η οποία παγκοσμίως τείνει να αυξάνεται, οι πολίτες είναι διστακτικοί να προχωρήσουν προς την δημιουργία μια δικής τους, ιδιωτικής σύνταξης, η οποία σαφώς και προσφέρει στον κάτοχό της οικονομική στήριξη και, ταυτόχρονα, με την δημόσια σύνταξη, ανεβάζει σε καλύτερο επίπεδο το μηνιαίο εισόδημα του συνταξιούχου.
Πάντως, η ιδιωτική ασφάλιση προσφέρει σειρά προγραμμάτων αποταμιευτικών, που καθένας μπορεί να αποκτήσει και, βάζοντας χρήματα σε αυτά, δημιουργεί μέσα στα χρόνια ένα χρηματικό απόθεμα, που το λαμβάνει είτε εφάπαξ, είτε ως μηνιαία σύνταξή. Από τους ασφαλιστές, έχει διαπιστωθεί ότι ο κυρίαρχος λόγος της μη απόκτησης ενός ιδιωτικού συνταξιοδοτικού προγράμματος είναι ο οικονομικός παράγοντας. Δηλαδή, το ετήσιο κόστος συντήρησης -για δεκαετίες- ενός τέτοιου προγράμματος.
Κάποιοι επιλέγουν ως προτεραιότητα άλλες ασφαλίσεις, όπως την ασφάλιση υγείας και περιουσίας, οπότε δεν έχουν διαθέσιμο εισόδημα και για προγράμματα σύνταξης. Αν συνυπολογιστεί και το ασφάλιστρο οχήματος που οι περισσότεροι πληρώνουν, είναι προφανές ότι ανεβαίνει υψηλά το ποσό που ένας πολίτης θα αποδίδει ετησίως για προγράμματα ασφάλισης. Έτσι, τόσο για οικονομικούς λόγους, ίσως και για λόγους μη ενημέρωσης για την ιδιωτική σύνταξη, ο τομέας αυτός της ασφάλισης χαρακτηρίζεται από μειωμένη ζήτηση.
Το «μυστικό» για ιδιωτική σύνταξη
Στα αποταμιευτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα υπάρχει ένα βασικό θέμα που ο καθένας πρέπει να γνωρίζει. Όσο νωρίτερα ξεκινήσουν το πρόγραμμα οι ενδιαφερόμενοι, τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα έχουν στην λήξη του.
Για παράδειγμα, κάποιος θέλει να λάβει όταν συνταξιοδοτηθεί -στην ηλικία που αυτός έχει θέσει- ένα ποσό 100 χιλιάδων ευρώ, το οποίο θα συγκεντρωθεί από τα χρήματα που μηνιαίως ή ετησίως θα καταβάλει, συν τις αποδόσεις που θα προκύψουν. Εάν το ξεκινήσει από το 30ο έτος της ηλικίας του, θα πρέπει να καταβάλει μηνιαίως 135 ευρώ. Αν, όμως, το ξεκινήσει στο 50ο έτος της ηλικίας του θα καταβάλλει 441 ευρώ (οι τιμές είναι ενδεικτικές).
Άρα, είναι οικονομικά πιο εύκολο να τα βγάλει πέρα κάποιος όταν ξεκινήσει σε νεαρή ηλικία να «χτίζει» την ιδιωτική του σύνταξη. Όταν έλθει εκείνη η στιγμή της λήξης του προγράμματος, τότε ο κάτοχός του -εξαρτάται από το πρόγραμμα και την ασφαλιστική- μπορεί να αποφασίσει ότι θέλει να το έχει ως ισόβια σύνταξη.
Δηλαδή, όσο ζει, θα λαμβάνει κάθε μήνα ένα ποσό, το οποίο μπορεί και να υπερβεί τελικά σε περιπτώσεις μακροζωίας και το ποσό που είχε συγκεντρωθεί. Το ρίσκο, σε αυτή την περίπτωση, είναι ότι, εάν ο κάτοχος του προγράμματος αποβιώσει πριν εξαντληθεί το ποσό που είχε συγκεντρωθεί, τότε αυτό χάνεται. Γι’ αυτό και συνήθως επιλέγεται η λύση του επιμερισμού του συγκεντρωμένου ποσού σε κάποια συγκεκριμένα χρόνια και, εάν φύγει νωρίτερα από την ζωή ο δικαιούχος, τότε όσο ποσό απομείνει δίδεται στους συγγενείς του.
Διαβάστε επίσης
Εξαιρέσεις και εμπόδια που μπορεί να σας στερήσουν την ιδιωτική ασφάλιση
Αλκοόλ και οδήγηση: Πότε η ασφάλιση «γυρίζει την πλάτη» στον οδηγό
Ιδιωτική ασφάλιση: Βιώσιμη λύση για το ασφαλιστικό κενό στην υγεία
