«Μη του δίνεις πολλές εξηγήσεις», «θα σου πάρει τον αέρα», «μία τιμωρία χρειάζεται πού και πού», «αν δεν φας θα φωνάξω τον μπαμπούλα». Φράσεις που ακούστηκαν σε κάθε ελληνικό σπίτι, από τη γιαγιά, τη θεία, ακόμα και από τους ίδιους μας τους γονείς. Σήμερα όμως, η επιστήμη φαίνεται να πηγαίνει προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Το λεγόμενο gentle parenting – ή αλλιώς «ήπια γονική μέριμνα» – κερδίζει έδαφος διεθνώς, προτείνοντας έναν τρόπο ανατροφής που βασίζεται στην ενσυναίσθηση, την επικοινωνία και τον σεβασμό προς το παιδί.
Σύμφωνα με ειδικούς, το gentle parenting δεν σημαίνει «χαλαρή» ανατροφή, αλλά καθοδήγηση χωρίς φόβο ή τιμωρία. Αντί για φωνές και τιμωρίες, οι γονείς καλούνται να εξηγούν, να θέτουν όρια και να βοηθούν το παιδί να κατανοήσει τα συναισθήματά του. Όπως εξηγεί η οικογενειακή σύμβουλος Chioma Fanawopo, πρόκειται για έναν τρόπο ανατροφής που «καλλιεργεί μια ισχυρή σχέση με το παιδί, μέσα από υπομονή, κατανόηση και σταθερότητα».
Η προσέγγιση αυτή δίνει έμφαση:
- στην ενσυναίσθηση
- τη θετική επικοινωνία
- στη δημιουργία συναισθηματικής ασφάλειας
Γιατί αλλάζει το μοντέλο της οικογένειας
Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι γονείς στρέφονται σε αυτή τη φιλοσοφία. Η σύγχρονη έρευνα δείχνει ότι ο τρόπος ανατροφής έχει μακροχρόνιο αντίκτυπο στην ψυχική υγεία και την ανάπτυξη του παιδιού. Η σύμβουλος γονέων Lauren O’Carroll επισημαίνει ότι η ήπια γονεϊκότητα συμβάλλει:
- στη δημιουργία ασφαλούς συναισθηματικού δεσμού
- στην ανάπτυξη ανθεκτικότητας
- και στη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών
Με απλά λόγια, στόχος δεν είναι ένα «υπάκουο» παιδί, αλλά ένα παιδί που καταλαβαίνει τι νιώθει, μπορεί να το εκφράσει και χτίζει υγιείς σχέσεις.
Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται
Ωστόσο, η πραγματικότητα δεν είναι πάντα τόσο «ήρεμη».
Το gentle parenting απαιτεί υπομονή, συνέπεια και υψηλό επίπεδο συναισθηματικής διαχείρισης από τον ίδιο τον γονέα.
Και εδώ είναι που πολλοί γονείς δυσκολεύονται. Μελέτες δείχνουν ότι ένα σημαντικό ποσοστό γονιών νιώθει πίεση και εξουθένωση προσπαθώντας να ανταποκριθεί σε αυτά τα νέα πρότυπα ανατροφής.
Επιπλέον, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η «ήπια» προσέγγιση δεν πρέπει να συγχέεται με την πλήρη έλλειψη ορίων. Χωρίς σαφή καθοδήγηση, τα παιδιά μπορεί να δυσκολευτούν στην ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων.
Τελικά, τι κρατάμε;
Η αλήθεια βρίσκεται – όπως συχνά συμβαίνει – κάπου στη μέση. Η επιστήμη δεν λέει ότι οι προηγούμενες γενιές «έκαναν τα πάντα λάθος».
Λέει όμως ξεκάθαρα ότι o φόβος και η τιμωρία δεν είναι ο πιο αποτελεσματικός δρόμος, ενώ η σύνδεση, η κατανόηση και τα όρια χτίζουν πιο ισορροπημένα παιδιά. Και ίσως τελικά η φράση της γιαγιάς χρειάζεται μια μικρή… αναθεώρηση: Δεν θα σου πάρει τον αέρα αν του μιλήσεις – μπορεί απλώς να σε καταλάβει καλύτερα.
Διαβάστε επίσης
Από το πρώτο στο δεύτερο παιδί – Πώς αλλάζει τον εγκέφαλο η δεύτερη εγκυμοσύνη
Bigorexia: Τα σημάδια της διαταραχής που απειλεί τα αγόρια – Τι να προσέξουν οι γονείς
Με 24.000 νέες εγγραφές τον μήνα προχωρά ο Προσωπικός Παιδίατρος – Το sms που λαμβάνουν οι γονείς
