Μεγάλη αμερικανική μελέτη δίνει νέα στοιχεία στη συζήτηση για τις γεννήσεις στο σπίτι και στα κέντρα τοκετού, δείχνοντας ότι η έκβαση εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από το αν η διαδικασία ολοκληρώνεται στο αρχικά προγραμματισμένο περιβάλλον ή αν χρειάζεται μεταφορά σε νοσοκομείο.
Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο JAMA Pediatrics, ανέλυσε σχεδόν 350.000 γεννήσεις στο Όρεγκον και συνέκρινε τις προγραμματισμένες γεννήσεις σε νοσοκομείο με τις προγραμματισμένες στην κοινότητα, δηλαδή στο σπίτι ή σε κέντρο τοκετού. Όταν η γέννα στην κοινότητα ολοκληρωνόταν εκεί όπου είχε αρχικά σχεδιαστεί, οι ιατρικές παρεμβάσεις ήταν γενικά λιγότερες. Όταν όμως απαιτούνταν μεταφορά σε νοσοκομείο, οι πιθανότητες επιπλοκών και παρεμβάσεων αυξάνονταν αισθητά.
Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά
Η μελέτη βασίστηκε σε ένα στοιχείο που καθιστά το Όρεγκον ξεχωριστή περίπτωση στις ΗΠΑ: είναι η μόνη πολιτεία που καταγράφει όχι μόνο πού έγινε τελικά η γέννα, αλλά και ποιος ήταν ο προγραμματισμένος τόπος κατά την έναρξη του τοκετού. Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη. Σε πολλές περιπτώσεις, μια γέννα που ξεκινά στο σπίτι ή σε κέντρο τοκετού αλλά τελικά ολοκληρώνεται σε νοσοκομείο καταγράφεται απλώς ως νοσοκομειακή. Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτή η πρακτική μπορεί να αλλοιώνει την πραγματική εικόνα του κινδύνου, καθώς δεν αποτυπώνει με ακρίβεια τις περιπτώσεις, στις οποίες ο αρχικός σχεδιασμός άλλαξε στην πορεία.
Η επικεφαλής της μελέτης, Marion Granger Howard, υπογραμμίζει ότι η ακριβής καταγραφή είναι απαραίτητη, ώστε οι εγκυμονούσες να μπορούν να σταθμίζουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τα οφέλη και τους κινδύνους κάθε επιλογής.
Πού εντοπίστηκαν οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι
Από τις 348.641 γεννήσεις που εξετάστηκαν, το 95,3% είχε προγραμματιστεί να γίνει σε νοσοκομείο και το 4,7% στην κοινότητα. Από αυτή τη δεύτερη ομάδα, περίπου το 14,7% κατέληξε σε μεταφορά σε νοσοκομείο.
Οι γυναίκες που είχαν αρχικά επιλέξει γέννα στην κοινότητα αλλά χρειάστηκε τελικά να μεταφερθούν σε νοσοκομείο εμφάνισαν αυξημένες πιθανότητες για τα περισσότερα δυσμενή περιγεννητικά αποτελέσματα. Μεταξύ αυτών καταγράφηκαν υψηλότερα ποσοστά εμβρυϊκού θανάτου, ανάγκης για αναπνευστική υποστήριξη και εισαγωγής του νεογνού σε μονάδα εντατικής νοσηλείας. Στα ίδια επίπεδα κυμάνθηκαν και οι πιθανότητες για ιατρικές παρεμβάσεις όπως η ενίσχυση των ωδίνων και η καισαρική τομή.
Αντίθετα, οι γεννήσεις που είχαν σχεδιαστεί να γίνουν στην κοινότητα και πράγματι ολοκληρώθηκαν εκεί δεν συνδέθηκαν με τα περισσότερα δυσμενή περιγεννητικά αποτελέσματα και, συνολικά, εμφάνισαν χαμηλότερα ποσοστά παρεμβάσεων, σε σύγκριση με τις προγραμματισμένες γεννήσεις στο νοσοκομείο.
Πώς μεταφράζονται τα ευρήματα
Η ερευνητική ομάδα δεν υποστηρίζει ότι κάθε γέννα εκτός νοσοκομείου είναι εκ προοιμίου πιο επικίνδυνη. Ούτε, από την άλλη, ότι η γέννα στην κοινότητα αποτελεί μια απλή εναλλακτική χωρίς πρόσθετους κινδύνους. Αυτό που αναδεικνύεται είναι ότι η ανάγκη μεταφοράς σε νοσοκομείο αλλάζει ουσιαστικά την εικόνα του κινδύνου. Αυτή η παράμετρος συχνά «χάνεται», όταν τα στοιχεία καταγράφονται μόνο με βάση τον τελικό τόπο γέννησης.
Επίσης, τονίζει ότι τα ευρήματα πρέπει να αξιοποιηθούν τόσο στην κλινική ενημέρωση των εγκύων όσο και στη χάραξη πολιτικής. Οι γυναίκες, σημειώνει, χρειάζονται σαφή και πλήρη πληροφόρηση για τις διαφορετικές διαδρομές που μπορεί να ακολουθήσει μια γέννα, ιδίως όταν υπάρχει το ενδεχόμενο μεταφοράς από την κοινότητα στο νοσοκομείο.
Συμπέρασμα
Η παρούσα μελέτη δείχνει ότι η συζήτηση για τη γέννα στο σπίτι ή σε κέντρο τοκετού δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια «απλή» σύγκριση με τη νοσοκομειακή γέννα. Η πραγματική εικόνα είναι πιο σύνθετη και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν η διαδικασία ολοκληρώνεται στο αρχικά προγραμματισμένο περιβάλλον ή αν απαιτείται (ξαφνική) διακομιδή.
Διαβάστε επίσης
Η Ιωάννα από τα Άγραφα γέννησε το 4ο παιδί της στο Αλεξάνδρα – Αυτή είναι η ιστορία της
Συμμαχία «Αλεξάνδρα» – Hopegenesis για κυήσεις υψηλού κινδύνου σε ακριτικά νησιά
