*Γράφει ο κ. Γιάννης Γαλανόπουλος, Χειρουργός Ορθοπαιδικός, Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος (ΟΕΝΓΕ)
Η συζήτηση που ανοίγει για τα Τ.Ε.Π των δημόσιων νοσοκομείων δεν μπορεί να γίνει απομονωμένη από το σύνολο των εξελίξεων της περιόδου, όχι μόνο σε ό,τι αφορά το σύστημα υγείας αλλά και γενικότερα. Να λάβουμε υπόψη δηλαδή, εκτός από τη βασική πολιτική των κυβερνήσεων στην υγεία που καθορίζεται από το θεμελιώδες «αξίωμα» ότι και η υγεία αποτελεί κόστος και πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας, και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της επείγουσας ιατρικής σε καιρό πολεμικών συγκρούσεων σε γενικευμένη κλίμακα.
Σήμερα τα τμήματα επειγόντων περιστατικών των νοσοκομείων καλύπτουν σε σημαντικό βαθμό ανεπάρκειες και ελλείμματα της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ). Αντιμετωπίζουν δηλαδή περιστατικά που υπό άλλες συνθήκες, αν υπήρχε δηλαδή οργανωμένο και προσβάσιμο σύστημα ΠΦΥ, δεν θα έπρεπε να φτάνουν στο χώρο του νοσοκομείου. Η ενίσχυση υπαρχόντων αλλά και η πανελλαδική ανάπτυξη Κέντρων Υγείας όπως και των αποκεντρωμένων ιατρείων τους – διασυνδεδεμένα με τα νοσοκομεία και το ανεπτυγμένο δημόσιο και δωρεάν σύστημα επείγουσας ιατρικής, υπό την προϋπόθεση ότι θα εξασφαλίζεται η παροχή όλων των υπηρεσιών, όλο το 24ωρο, γρήγορα, έγκαιρα, με ασφάλεια είναι αναγκαία συνθήκη για να επιτελέσουν τα Τ.Ε.Π το σκοπό τους, την άμεση δηλαδή αντιμετώπιση απειλητικών για τη ζωή καταστάσεων.
«Κλειδί» το μόνιμο επαρκές προσωπικό στα ΤΕΠ
Αυτός ο σκοπός, είναι εύκολα αντιληπτό ότι απαιτεί ομάδα, ισχυρή, στελεχωμένη, εκπαιδευμένη, συμπαγή για να μπορεί να ανταπεξέρχεται σε αυτές τις ιδιαιτέρως απαιτητικές συνθήκες. Δε νοείται δηλαδή Τ.Ε.Π στο οποίο δεν υπηρετεί μόνιμο προσωπικό. Για παράδειγμα, είναι απαράδεκτη πρακτική το νοσηλευτικό προσωπικό να εργάζεται σε διαφορετικά τμήματα εναλλάξ και νοσηλευτές που είναι σήμερα στο Τ.Ε.Π να δουλεύουν την προηγούμενη ή την επόμενη μέρα, στην παθολογική, στη χειρουργική κλινική κοκ.
Ομάδα ισχυρή σημαίνει επαρκές προσωπικό. Αν θέλουμε στα σοβαρά να ασχοληθούμε με το θέμα, οι μαζικές προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στα Τ.Ε.Π είναι εκ των ουκ άνευ. Με βάση τα επίσημα στοιχεία που δίνει και η Ένωση Νοσηλευτών Ελλάδας (Ε.Ν.Ε) μόνο ο απαιτούμενος αριθμός νοσηλευτών σε Τ.Ε.Π είναι ένας νοσηλευτής για κάθε δέκα προσερχόμενους ασθενείς ημερησίως. Ένα Τ.Ε.Π μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας για παράδειγμα με 1000 προσελεύσεις στην εφημερία πρέπει να διαθέτει 100 νοσηλευτές στη δύναμή του. Είναι ασφαλώς κατανοητό ότι η παραπάνω συνθήκη σε καμία περίπτωση δεν εφαρμόζεται σήμερα. Mεγάλο πρόβλημα στην σωστή λειτουργία του ΤΕΠ που είναι απαραίτητη και πολλές φορές ζωτικής σημασίας για τον ασθενή η ταχεία διακίνηση είναι η έλλειψη τραυματιοφορέων. Οι τραυματιοφορείς του ΤΕΠ εκτός από επαρκείς σε αριθμό πρέπει να είναι εκπαιδευμένοι για μεταφορά βαρέως πασχόντων ασθενών.
Εκπαιδευμένη ομάδα σημαίνει συνεχής επιμόρφωση, παρακολούθηση σεμιναρίων, ημερίδων, courses κτλ. Αυτό σημαίνει μέριμνα από το κράτος για δωρεάν παρακολούθηση βασικών συνεδρίων ανά ειδικότητα γιατρού και ασφαλώς των βασικών συνεδρίων της επείγουσας ιατρικής για ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Δε νοείται η εκπαίδευση του προσωπικού να στηρίζεται στην «ελεημοσύνη» των φαρμακευτικών εταιρειών ή των εταιρειών ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού.
Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών σημαίνει υποδομές και ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός
Καλές είναι οι ενεργειακές αναβαθμίσεις και οι κτιριακές παρεμβάσεις σε ΤΕΠ της χώρας αλλά δεν είναι αρκετές. Τ.Ε.Π σημαίνει πλήρως οργανωμένες αίθουσες αναζωογόνησης, ιατρεία διαλογής, ιατρεία ταχείας διακίνησης ασθενών και επάρκεια σε εξοπλισμό και υλικά. Η ορθή διαλογή των ασθενών με βάση διεθνώς αναγνωρισμένες κλίμακες βαρύτητας είναι σωτήρια για τους ασθενείς, καθώς από τα πρώτα λεπτά της εισόδου τους στο ΤΕΠ μπορούν να αναγνωριστούν απειλητικές για τη ζωή καταστάσεις. Ωστόσο αυτό δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την πολύωρη αναμονή των ασθενών που δεν κινδυνεύει άμεσα η ζωή τους. Δεν είναι αποδεκτό η αναμονή στα ΤΕΠ να ξεπερνάει τις 6 ώρες για ορισμένες ειδικότητες.
Εν ολίγοις, δε συζητάμε απλώς για ένα λειτουργικό πρόβλημα, αλλά για τις συνέπειες της πολιτικής που αντιμετωπίζει την υγεία εν συνόλω (πρόληψη- διάγνωση- περίθαλψη- θεραπεία- αποκατάσταση) ως «κόστος» για τον κρατικό προϋπολογισμό και τις διαχρονικές προτεραιότητες όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων. Γι’ αυτό δεν μπορεί να λυθεί με τις γελοίες επινοήσεις ή τα επικοινωνιακά τρικ όπως τα περίφημα βραχιολάκια που στην καλύτερη περίπτωση επικουρούν στη συλλογή στατιστικών στοιχείων, αν το κάνουν κι αυτό και όπου έχουν εφαρμοστεί σε καμία περίπτωση δεν έχουν μειώσει τις αναμονές.
Για όλους αυτούς τους λόγους το ζήτημα των Τ.Ε.Π δεν αντιμετωπίζεται μεμονωμένα. Άλλωστε δεν είναι μόνο η υποδοχή ή η «βιτρίνα» των νοσοκομείων αλλά και η μεγάλη εικόνα πίσω από αυτή. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο να ανοίξουν όλα τα νοσοκομεία που έκλεισαν, να αυξηθούν οι κλίνες στα ήδη υπάρχοντα, να φτιαχτούν νοσοκομεία όπως πχ. στην Ανατολική Αττική και να ανοίξουν όλες οι κλειστές χειρουργικές αίθουσες.
Διαβάστε επίσης
Τι περιέχουν τα «κυτία παραπόνων» των νοσοκομείων – Πόσες αναφορές καταμετρήθηκαν σε ένα έτος
