Η Trish Gordon ήταν γιατρός, μητέρα ενός μικρού αγοριού και είχε μια απολύτως φυσιολογική καθημερινότητα όταν, στα 48 της χρόνια, το σώμα της έστειλε το πρώτο ανησυχητικό μήνυμα. Τον Σεπτέμβριο του 2013, την ώρα που εξέταζε έναν ασθενή, η δεξιά πλευρά του σώματός της ξαφνικά την πρόδωσε. Οι πρώτες εξετάσεις δεν έδειξαν κάτι ανησυχητικό. Λίγους μήνες αργότερα, όμως, υπέστη επιληπτική κρίση ενώ οδηγούσε.
Αυτή τη φορά η απεικόνιση του εγκεφάλου έδωσε την απάντηση: ένας όγκος περίπου 10 εκατοστών στον αριστερό μετωπιαίο λοβό. Η διάγνωση ήταν ολιγοδενδρογλοίωμα βαθμού 2. Μαζί με τη διάγνωση, ήρθε μια πρόγνωση που, όπως θυμάται σήμερα, ανέτρεψε τα πάντα: «Μου είπαν ότι μου απέμεναν μόνο πέντε έως δέκα χρόνια ζωής. Όλη μου η ζωή ανατράπηκε».
Τον Μάρτιο του 2014 η Trish υποβλήθηκε σε μια επέμβαση διάρκειας περίπου οκτώ ωρών για την αφαίρεση του όγκου. Επρόκειτο για κρανιοτομία σε εγρήγορση, κατά την οποία ο ασθενής παραμένει ξύπνιος για ένα μέρος της διαδικασίας, ώστε οι χειρουργοί να μπορούν να ελέγχουν και να προστατεύουν κρίσιμες λειτουργίες, όπως η ομιλία και η κίνηση.
Η επέμβαση, όμως, ήταν μόνο η αρχή μιας μακράς διαδρομής. «Γνώριζα ότι υπήρχαν κίνδυνοι, αλλά τίποτα δεν σε προετοιμάζει πραγματικά για το πόσο μπορεί να αλλάξει η ζωή σου», λέει. Πράγματα που μέχρι τότε έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη έγιναν δύσκολα. Ακόμη και το να συνοδεύσει τον γιο της, Brodie, με τα πόδια στο σχολείο την εξουθένωνε. «Γύριζα και κοιτούσα τον τοίχο. Πενθούσα τη ζωή που είχα πριν», περιγράφει.
Δεν μπορούσε πια να είναι γιατρός
Η Trish προσπάθησε να επιστρέψει στην εργασία της. Σύντομα, όμως, συνειδητοποίησε ότι οι δυσκολίες ήταν μεγαλύτερες από όσο περίμενε. Ιδιαίτερα δύσκολη ήταν η ανάκληση των λέξεων. Για έναν γιατρό που πρέπει να ακούει, να εξηγεί και να επικοινωνεί με ακρίβεια με τους ασθενείς του, το πρόβλημα ήταν καθοριστικό – και απαγορευτικό. «Δυσκολευόμουν πολύ να βρίσκω τις λέξεις και να επικοινωνώ με τους ασθενείς», θυμάται.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την εργασία της για λόγους υγείας. Υπήρξαν, όπως παραδέχεται, «πολύ σκοτεινές ημέρες». Ωστόσο, ως μόνη μητέρα είχε έναν λόγο που την έκανε να συνεχίζει. «Η βασική μου προτεραιότητα ήταν να συνεχίσω να παλεύω για τον εννιάχρονο γιο μου».
Το παιχνίδι που έγινε σύμμαχος στην αποκατάσταση – και στην επιστροφή της στην Ιατρική
Μέσα σε αυτή την προσπάθεια η Trish θυμήθηκε ένα παιχνίδι που γνώριζε από μικρή: το μπριτζ. Γράφτηκε σε μαθήματα και άρχισε να παίζει συστηματικά. Το παιχνίδι απαιτεί μνήμη, συγκέντρωση, στρατηγική, συνεργασία και υπολογισμούς, ένα είδος πνευματικής πρόκλησης που η ίδια αισθανόταν ότι τη βοηθούσε. «Κάθε εβδομάδα ένιωθα λίγο πιο οξυδερκής και λίγο περισσότερο ο εαυτός μου», λέει.
Για την ίδια, το παιχνίδι αποτέλεσε ένα σημαντικό κομμάτι μιας πολύχρονης προσπάθειας να ανακτήσει δεξιότητες και αυτοπεποίθηση μέσα από την αποκατάσταση. Το 2020, αφού πέρασε από αυστηρές αξιολογήσεις για να διαπιστωθεί ότι ήταν σε θέση να ασκήσει με ασφάλεια την Ιατρική, η Trish επέστρεψε στη δουλειά της.
Η στιγμή που βρέθηκε ξανά απέναντι από έναν ασθενή παραμένει χαραγμένη στη μνήμη της. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον πρώτο ασθενή που εξέτασα ξανά. Η επιστροφή στη δουλειά με έκανε να αισθανθώ ότι τα πράγματα άρχιζαν επιτέλους να γίνονται φυσιολογικά».
Η δοκιμασία της, ωστόσο, δεν είχε ακόμα τελειώσει. Το 2022 ο όγκος επέστρεψε και χρειάστηκε νέα χειρουργική επέμβαση. Δύο χρόνια αργότερα εντοπίστηκε περιοχή που δεν μπορούσε να αφαιρεθεί χειρουργικά και ακολούθησαν ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία. Αυτή τη φορά, προς ανακούφισή της, δεν αντιμετώπισε νέες γνωστικές επιπλοκές.
«Ήθελα να είμαι εκεί για να δω τον γιο μου να μεγαλώνει»
Σήμερα η Trish είναι 61 ετών. Έχουν περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια από τη στιγμή που της είπαν ότι μπορεί να είχε μόνο πέντε έως δέκα χρόνια ζωής, ανατρέποντας κάθε πρόβλεψη των γιατρών.
Εργάζεται ξανά ως γιατρός και υποβάλλεται σε έλεγχο κάθε έξι μήνες για την παρακολούθηση της κατάστασής της. Εξακολουθεί επίσης να παίζει μπριτζ, τόσο για την πνευματική πρόκληση όσο και για την κοινωνική επαφή που της προσφέρει.
Mε τον γιο της το 2022 μετά τη δεύτερη επέμβαση – Πηγή: DailyMail
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για εκείνη, όμως, βρίσκεται αλλού. «Όταν διαγνώστηκα, η μεγαλύτερη ανησυχία μου δεν ήταν για εμένα. Ήταν για τον γιο μου. Ήθελα να είμαι εκεί για να τον δω να μεγαλώνει». Και τελικά ήταν. «Περισσότερα από δέκα χρόνια αργότερα, έχω ξεπεράσει την αρχική πρόγνωση που μου είχαν δώσει, επέστρεψα στην καριέρα που αγαπώ και είχα το προνόμιο να δω τον γιο μου να μεγαλώνει».
Η ίδια δεν παρουσιάζει την ιστορία της ως μια εύκολη αφήγηση «νίκης» απέναντι στην ασθένεια. Κρατά, όμως, ένα μήνυμα για όσους βρίσκονται ξαφνικά αντιμέτωποι με μια διάγνωση που ανατρέπει όσα θεωρούσαν δεδομένα: «Είναι σημαντικό οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι όταν έρχεται μια διάγνωση, δεν είναι το τέλος. Μπορεί να είναι το τέλος της ζωής που γνώριζαν μέχρι τότε, αλλά μπορεί να είναι και μια ευκαιρία για να αρχίσει μια καινούργια».
Διαβάστε επίσης
Νέο τεστ αίματος ανιχνεύει τους όγκους του εγκεφάλου
