Μια συγκλονιστική ιστορία εκτυλίχθηκε στην Αθήνα, όπου η Χριστίνα Ράπτη Τσελέπη, σε ηλικία 54 ετών, έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο κοριτσάκι, 22 χρόνια μετά την κρυοσυντήρηση εμβρύων.
Πίσω από τη γέννηση του παιδιού κρύβεται μια οικογενειακή τραγωδία, αλλά και ένας αγώνας δρόμου με τον χρόνο. Δέκα μήνες πριν, η οικογένεια είχε χάσει το μοναχοπαίδι της, ένα αγόρι μόλις 21 ετών, σε τροχαίο δυστύχημα.
«Ήταν μια δύσκολη περίοδος που μας οδήγησε αρχικά σε σοκ. Γνωρίζαμε ότι είχαμε κάποια γονιμοποιημένα έμβρυα στην κλινική γένεσις Αθηνών, και αντί να επιλέξουμε να κλείσουμε το σπίτι μας, το οποίο ξαφνικά βουβάθηκε, και να μείνουμε ορφανοί από παιδί, αποφασίσαμε να κάνουμε μια προσπάθεια και να φέρουμε πάλι χαρά στο σπίτι μας», λέει η μητέρα μιλώντας στο Open.
«Ξεκινήσαμε τη διαδικασία και πέτυχε αμέσως, με την αμέριστη υποστήριξη και την επιστημονική πείρα του κυρίου Κωνσταντίνου Πάντου, του γιατρού μας πήγαν όλα μια χαρά».
Εξηγεί πως το μόνο παράπονό που έχουν είναι ότι δεν πρόλαβαν να πενθήσουν το παιδί τους, εξαιτίας του ορίου ηλικίας. Η Χριστίνα σε λίγους μήνες θα έκλεινε τα 54 και ο νόμος λέει ότι αυτό είναι το ηλικιακό όριο που μπορεί να γίνει μητέρα μια γυναίκα.
«Δεν προλάβαμε να πενθήσουμε το παιδί μας, να περάσουμε λίγο στη συνειδητοποίηση και την αποδοχή, ώστε να μπορέσουμε με ηρεμία να απολαύσουμε αυτή την εγκυμοσύνη, που τελικά μας έγινε επιτυχώς. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος υπήρχε θλίψη, υπήρχε μισοχαρά, ξαφνικά μείναμε ορφανοί από παιδί όμως, δόξα τω θεώ, το αποτέλεσμα ήταν ότι σήμερα το πρωί, μόλις πιάσαμε στα χέρια μας το κοριτσάκι μας, όλα άλλαξαν», περιγράφει η μητέρα.
Εξηγεί πως υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες σε αντίστοιχες περιπτώσεις ή γυναίκες που παλεύουν χρόνια και δεν μπορούν να κάνουν παιδί, επειδή υπάρχει ένας παλιός νόμος, ενώ πρόκειται απλώς για έναν αριθμό στην ταυτότητα.
«Η επιστήμη έχει προχωρήσει μπορούμε πλέον, σε πολλές περιπτώσεις και με την κατάλληλη ιατρική αξιολόγηση, να βοηθήσουμε γυναίκες να αποκτήσουν παιδιά. Αντιμετωπίζουμε εξάλλου ένα μεγάλο πρόβλημα υπογεννητικότητας σε αυτή τη χώρα και δεν πρέπει να μείνουμε στα λόγια, πρέπει να πέσουν πάνω στο πρόβλημα αυτό όλοι οι αρμόδιοι φορείς, το υπουργείο υγείας και η εθνική αρχή, να εξετάσουν αν μπορεί να αλλάξει αυτός ο νόμος και να δίνεται η δυνατότητα στις γυναίκες, εφόσον η ιατρική αξιολόγηση εγγυάται ότι μπορούν να προχωρήσουν με ασφάλεια, να κυνηγήσουν και αυτές το όνειρό τους. Τα όνειρα δεν έχουν ηλικία, εμείς οι άνθρωποι τα βάζουμε αυτά τα όρια, μπορούμε πλέον να τα ξεπεράσουμε, αλλά και να βοηθήσουμε τη χώρα μας, έχουμε εξαιρετικούς επιστήμονες δίπλα μας, εγώ είχα από την αρχή τυφλή εμπιστοσύνη στον κύριο Πάντο, όπως είχα και στο πρώτο παιδί καθώς και στην πρώτη εγκυμοσύνη τον κύριο Πάντο εμπιστεύτηκα».
Η μητέρα περιέγραψε στην συνέχεια πως αρχικά δεν μπορούσε να καταλάβει τι αισθάνεται γιατί υπήρχε ακόμα ένα μικρό πένθος αλλά όταν πήρε αγκαλιά το κοριτσάκι τους, το φίλησε και το θήλασε τότε, τα ξέχασε όλα.
«Το πρώτο μου παιδί θα υπάρχει πάντα στην καρδιά μου. Ξέρω ότι θα ήθελε να μας βλέπει χαρούμενους. Πάντα ήθελε να μας βλέπει χαρούμενους και θα στενοχωριόταν πολύ αν κλείναμε το σπίτι μας και πέφταμε στη μιζέρια. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα», λέει.
«Θέλω να δώσω ένα μήνυμα σε όλες τις γυναίκες: Να μη φοβούνται, να μην εγκαταλείπουν τη ζωή και τις επιθυμίες τους. Να προσπαθούν, πάντα με τη σωστή ιατρική καθοδήγηση, γιατί πολλές φορές μπορούμε να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον γιατρό μου, τον κύριο Πάντο, όλη την ομάδα του, τη μαία μου, την κυρία Ιλόνα, που στάθηκε δίπλα μου με επαγγελματισμό και με στήριξε γιατί έκλαιγα σχεδόν σε κάθε ραντεβού, καθώς και τη μαιευτική κλινική υγεία, που με αγκάλιασε, μου έδωσε κουράγιο και μου προσέφερε άνετη και ασφαλή διαμονή».
Ο πατέρας του παιδιού από την πλευρά του μίλησε για το γολγοθά που έζησαν και την χρονική πίεση που δέχτηκαν εξαιτίας του νόμου.
«Ξεκινήσαμε μέσα στο σκοτάδι, πάνω στον πόνο μας, και προσπαθήσαμε να κλείσουμε έναν κύκλο που είχαμε ξεκινήσει πριν από 22 χρόνια. Επειδή η γυναίκα, σύμφωνα με τον νόμο, έχει ένα συγκεκριμένο ηλικιακό όριο, εμείς κάναμε έναν αγώνα δρόμου με τον χρόνο. Όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Θα ήθελα όμως να πω ένα δημόσιο κατηγορώ για αυτόν τον νόμο. Πρέπει να προσπαθήσουμε να τον αλλάξουμε, γιατί υπάρχουν γυναίκες που θέλουν να γίνουν μητέρες και πρέπει να μην το βάζουν κάτω. Υπάρχει η δυνατότητα, υπάρχει η επιστήμη και υπάρχουν εξαιρετικοί επιστήμονες. Εφόσον η επιστημονική και ιατρική αξιολόγηση δείχνει ότι μια γυναίκα μπορεί με ασφάλεια να γίνει μητέρα, θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να παλέψει για το όνειρό της. Να παλέψουμε και για αυτή τη χώρα, που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υπογεννητικότητας».
Με τη σειρά του μίλησε και ο γιατρός Κωνσταντίνος Πάντος, ο οποίος εξήγησε ότι η συγκεκριμένη περίπτωση, μετά από 22 χρόνια από την κρυοσυντήρηση, είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός.
«Αναζητώντας τη διεθνή βιβλιογραφία, διαπιστώσαμε ότι αντίστοιχες περιπτώσεις είναι εξαιρετικά σπάνιες. Σπάσαμε το ρεκόρ γιατί μέχρι στιγμής τα περισσότερα χρόνια που είχαν περάσει από την κρυοσυντήρηση στη γέννηση ενός παιδιού ήταν 18 στην Ιαπωνία. Η περίπτωση θα σταλεί προς δημοσίευση στη διεθνή βιβλιογραφία. Ήταν ένας αγώνας δρόμου, από τη μία υπήρχε ένας αφόρητος πόνος και από την άλλη η ανάγκη να προχωρήσουμε γρήγορα. Οι γονείς αναρωτιόντουσαν γιατί δεν μπορούσαν να πενθήσουν το παιδί τους γιατί έπρεπε να τρέξουν λόγω της νομοθεσίας».
Για τον ίδιο αυτός ο νόμος είναι απαράδεκτος και βασίζεται σε παλιές αντιλήψεις. «Υπάρχουν χώρες, όπως η Αυστραλία, όπου το ηλικιακό όριο ξεπερνιέται σε διάφορες περιπτώσεις, μεταξύ των οποίων και όταν υπάρχουν περισσευούμενα έμβρυα. Υπάρχουν χώρες, όπως οι ΗΠΑ, όπου δεν υπάρχει αντίστοιχο χρονικό όριο, αλλά υπάρχουν ιατρικές συστάσεις και η ανάγκη για προσεκτική αξιολόγηση. Σε μια Ελλάδα που διανύει δημογραφική κατάρρευση, θα πρέπει να βοηθήσουμε έμπρακτα τις γυναίκες και τα ζευγάρια που θέλουν να δημιουργήσουν οικογένεια και να παλέψουν για το όνειρό τους».
Ειδήσεις σήμερα
Προϊόντα νικοτίνης: 1 στους 2 λιανοπωλητές χρησιμοποιεί ψηφιακό έλεγχο ηλικίας
