Πρώτος χρόνος, δεύτερος, τρίτος… Πέρασαν πέντε χρόνια από τη μέρα που μου είπαν ότι έχω καρκίνο του μαστού. Δεν τα μετρούσα εγώ τα χρόνια. Τα μετρούσαν οι γονείς μου. Την κάθε μέρα. Το κάθε λεπτό. Εγώ δεν είχα λόγο να μετράω. Όπως δεν μετράς τα βήματα, όταν περπατάς. Απλώς, προχωράς μπροστά.
Το τηλέφωνο χτύπησε. Το σήκωσα. «Κλέλια, έχεις καρκίνο μαστού. Γύρνα Αθήνα». Έκλεισα το τηλέφωνο. Έβαλα μουσική και χόρεψα. Όχι για να διώξω τον φόβο, ούτε για να ξορκίσω κάτι σκοτεινό. Δεν υπήρχε κάτι να ξορκίσω.
Τώρα που είχαν βρει τον όγκο, ήξερα ότι μπορούσα να τον διώξω – και έτσι έγινε. Δεν έκλαψα, δεν πανικοβλήθηκα, δεν κατέρρευσα. Όχι γιατί δεν είμαι άνθρωπος, αλλά γιατί δεν ήμουν μόνη. Και γιατί ήξερα πως δεν είμαι η μόνη.
Ήμουν 38 ετών. Και λοιπόν; Κανείς δεν μπορεί να σου κλέψει τα όνειρά σου, αν δεν του το επιτρέψεις. Ο όγκος ήταν μικρός. Κι εγώ ήμουν μεγαλύτερη από αυτόν. Είχα πλεονεκτήματα και είχα τη διαύγεια να τα δω. Ήταν τύχη που είχα κάτι που αντιμετωπίζεται, τύχη που είχα οικογένεια, ανθρώπους δίπλα μου, τον σύντροφό μου, τον γιατρό μου. Τύχη που μου συνέβη κάτι που συμβαίνει σε εκατομμύρια γυναίκες και άνδρες στον κόσμο – και μπορεί να νικηθεί.
Η λέξη δεν με τρόμαξε. Με ενεργοποίησε και με έβαλε σε κίνηση. Λίγο πριν μπω στο χειρουργείο, ο αναισθησιολόγος με κοίταξε και μου είπε: «Εσύ είσαι πραγματικά πολύ καλά». Ήμουν και το ήξερα.
Σε αυτό που μου συνέβη δεν χώρεσε λύπη. Χώρεσε καθαρή ευγνωμοσύνη. Έκλαψα από χαρά γιατί η ζωή – ακόμα κι έτσι – εξακολουθεί να μου δίνει χαρά. Και είναι ωραίο να κλαις, να γελάς, να φοβάσαι, να λυπάσαι, να χαίρεσαι, να ζητάς βοήθεια.
Ο φόβος δεν είναι αδυναμία. Αδυναμία είναι να παγώνεις και να βλέπεις τη ζωή σου να περνά.
Είναι ωραίο να ζεις. Στη ζωή υπάρχουν και οι ασθένειες: Καρκίνος, κορωνοϊός. Κλέλια. Τρεις λέξεις που ξεκινούν από Κ. Ο καρκίνος ήρθε για να φύγει. Ο κορωνοϊός με ακούμπησε και πέρασε. Κι εγώ, κάπου ανάμεσα, έμαθα να στέκομαι όρθια. Όχι γιατί δεν έπεσα, αλλά γιατί έμαθα να σηκώνομαι.
«Γιατρέ, θα σας πω κάτι χωρίς παρεξήγηση. Σας αγαπάω». Με πλησίασε έξω από το χειρουργείο, μου κράτησε το χέρι και μου είπε: «Πάμε να το διώξουμε». Πέντε χρόνια με θεραπείες, με εξετάσεις κάθε τρεις μήνες. Με ιατρικά ραντεβού που έμπαιναν στη ζωή μου και μετά έφευγαν. Θεραπείες που συχνά συνοδεύονταν από μια μικρή, γλυκιά αμαρτία με τη μητέρα μου: το αγαπημένο μας τρουφάκι.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπήρχε ζωή. Υπήρχαν γέλια, γλέντια, δουλειά, υποχρεώσεις, οικογένεια, εντάσεις, κλάμα. Γιατί η ζωή δεν είναι μία εικόνα, είναι πολλές. Και αλλάζουν.
Κάπου εκεί μπήκε στη ζωή μου και ο Ερμής. Ή μάλλον, εκείνος με βρήκε στο δρόμο. Ένας σκύλος που δεν ήξερε τίποτα για διαγνώσεις, εξετάσεις ή φόβους. Ήξερε μόνο να είναι παρών. Να αγαπά χωρίς όρους. Και με έμαθε τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη.
Τώρα ξέρω καλύτερα να κρατάω γερά, να κοιτάζω μπροστά, να κάνω σχέδια, να κλαίω χωρίς ντροπή, να κρατάω την ευγνωμοσύνη. Γιατί δεν φοβήθηκα ποτέ τις λέξεις που ξεκινούν από Κ: καλοσύνη, καρδιά, κατανόηση, κράτημα χεριού, κοντά, κάθε μέρα. Δεν αφήνω τίποτα να μου στερήσει το δικαίωμα να ζω και δεν είπα ποτέ «γιατί σε μένα». Είπα: «ευτυχώς σε μένα, γιατί ξέρω να γελάω».
Διαβάστε επίσης
Μπορεί μια μαστογραφία να εξετάσει και την καρδιά; Μια απροσδόκητη εξέλιξη
Καρκίνος μαστού: Πόσο να ανησυχούν οι γυναίκες με πυκνούς μαστούς; Έρευνα απαντά
