Η τεχνολογία στην ιατρική εξελίσσεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Νέες, εγκεκριμένες και επιστημονικά τεκμηριωμένες μέθοδοι μπαίνουν καθημερινά στη φαρέτρα των γιατρών, προσφέροντας στους ασθενείς λύσεις λιγότερο επεμβατικές, συχνά αναίμακτες, με ταχύτερη ανάρρωση και σαφώς βελτιωμένη ποιότητα ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ιδιωτικά νοσοκομεία επενδύουν τεράστια ποσά σε καινοτόμο ιατρικό εξοπλισμό, προσαρμόζοντας αντίστοιχα και τα τιμολόγιά τους.
Ωστόσο, όσο η ιατρική προχωρά μπροστά, ένα σοβαρό ζήτημα φαίνεται να ανακύπτει: η στάση ορισμένων ασφαλιστικών εταιρειών απέναντι στις νέες μεθόδους θεραπείας.
Το πρόβλημα με τις ασφαλιστικές εταιρείες
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται όλο και συχνότερα το φαινόμενο ασφαλισμένοι, κατόπιν σύστασης του θεράποντος ιατρού τους, να επιλέγουν μια σύγχρονη και ενδεδειγμένη ιατρική μέθοδο, για να βρεθούν αντιμέτωποι με την άρνηση της ασφαλιστικής τους εταιρείας να καλύψει το πλήρες κόστος της.
Αντί να αποδεχθούν τη συγκεκριμένη πράξη και την αντίστοιχη τιμολόγηση, οι ασφαλιστικές απαντούν, επικαλούμενες γνωμάτευση «δικών τους ιατρών», ότι θα καλύψουν την επέμβαση, αλλά μόνο μέχρι του ποσού που αντιστοιχεί σε μια παλαιότερη, κλασική και συμβατική μέθοδο. Με άλλα λόγια, ο ασθενής καλείται να πληρώσει από την τσέπη του τη διαφορά, επειδή η ασφαλιστική αρνείται να καλύψει τη σύγχρονη θεραπεία που του προτείνεται.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: από πότε οι ασφαλιστικές εταιρείες απέκτησαν το δικαίωμα να αξιολογούν και να υποκαθιστούν την ιατρική κρίση του θεράποντος ιατρού;
Υπονόμευση του θεσμού της ιδιωτικής ασφάλισης
Τέτοιες πρακτικές πλήττουν ευθέως την αξιοπιστία και τον ίδιο τον θεσμό της ιδιωτικής ασφάλισης υγείας. Δημιουργούν την αίσθηση ότι, μέσω των όρων των συμβολαίων, οι ασφαλιστικές παρεμβαίνουν στην επιλογή των ιατρικών πράξεων και υπηρεσιών που θα λάβει ο ασφαλισμένος, μετατρέποντας την κάλυψη υγείας σε μια λογιστική άσκηση κόστους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στα περισσότερα ασφαλιστικά συμβόλαια προβλέπεται η υποχρέωση του ασφαλισμένου να ενημερώνει την εταιρεία πριν από μια επέμβαση ή νοσηλεία. Πουθενά όμως δεν αναφέρεται ρητά ότι η ασφαλιστική έχει το δικαίωμα να αξιολογεί, να απορρίπτει ή να «προτείνει» εναλλακτικές θεραπείες, εκτός εάν υπάρχει σαφής όρος περί υποχρεωτικής προέγκρισης για συγκεκριμένες μεθόδους.
Τι μπορούν να κάνουν οι ασφαλισμένοι
Οι ασφαλισμένοι δεν θα πρέπει να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τέτοιες πρακτικές. Όταν μια μέθοδος είναι εγκεκριμένη, ενδεδειγμένη και συστήνεται από τον θεράποντα ιατρό, ο ασφαλισμένος έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικήσει την πλήρη κάλυψή της.
Σε περιπτώσεις άρνησης, μπορεί να προσφύγει σε αρμόδιους φορείς όπως η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή και ο Συνήγορος του Καταναλωτή, διεκδικώντας τη συμμόρφωση της ασφαλιστικής με τους όρους του συμβολαίου και την προστασία των δικαιωμάτων του.
Η ιατρική καινοτομία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ ασθενών και ασφαλιστικών εταιρειών. Αντίθετα, οφείλει να αποτελεί κοινό τόπο: για καλύτερη υγεία, καλύτερη φροντίδα και πραγματική ασφάλιση, όχι μόνο στα χαρτιά.
Διαβάστε επίσης
Οι καλύψεις του ασφαλιστηρίου για τη θεραπεία υποβοηθούμενης αναπαραγωγής
Ιατρικό check-up: Ενημερωθείτε για τις καλύψεις της ιδιωτικής ασφάλισης
Τοποθέτηση βηματοδότη, stent και by-pass: Πώς καλύπτονται από το ασφαλιστήριο
