Η ευαλωτότητα ενός ανθρώπου που πονά, τα όρια της επιστημονικής και προσωπικής ηθικής, αλλά και οι λόγοι για τους οποίους η υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη άγγιξε τόσο έντονα την κοινωνία βρέθηκαν στο επίκεντρο της συζήτησης του Γιώργου Ευγενίδη με την κλινική ψυχολόγο Άννα Κανδαράκη στην εκπομπή «Direct».

Με αφορμή όσα έχουν έρθει στο φως γύρω από την υπόθεση Μαζωνάκη, η Άννα Κανδαράκη στάθηκε ιδιαίτερα στην ευάλωτη θέση στην οποία βρίσκεται ένας άνθρωπος όταν αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, είτε ο ίδιος είτε κάποιος που αγαπά, και στην ανάγκη να υπάρχουν σαφή όρια από την πλευρά εκείνων στους οποίους απευθύνεται για βοήθεια.

«Όταν υποφέρεις και πονάς ή όταν υποφέρει αυτός που αγαπάς και ο άλλος σου υποσχεθεί ανακούφιση ή θεραπεία, θα πιαστείς», ανέφερε χαρακτηριστικά. Όπως εξήγησε, σε αυτές ακριβώς τις στιγμές αποκτά ιδιαίτερη σημασία η προσωπική ηθική του επαγγελματία που έχει απέναντί του έναν ευάλωτο άνθρωπο. «Εγώ τους βλέπω όλους σαν παιδιά, γιατί τόσο ευάλωτοι είναι στον πόνο τους. Αν πας να εκμεταλλευτείς αυτή την ευαλωτότητα, χάνεις το ανθρώπινο στοιχείο σου», είπε.

Η κλινική ψυχολόγος έκρουσε παράλληλα τον κώδωνα του κινδύνου για όσους εμφανίζονται ως ειδικοί ικανοί να δώσουν απαντήσεις ή λύσεις για τα πάντα. «Να προβληματιζόμαστε με εκείνους τους ειδικούς που μπορούν να τα κάνουν όλα. Με τρομάζει το θράσος της άγνοιας», σημείωσε, προσθέτοντας ότι όταν ένας επαγγελματίας εμφανίζεται πρόθυμος «να αναλάβει τα πάντα», αυτό από μόνο του πρέπει να κινητοποιεί την προσοχή μας. Για την ίδια, άλλωστε, η επιστημονική κατάρτιση δεν αρκεί από μόνη της για να εγγυηθεί τον τρόπο με τον οποίο ένας επαγγελματίας θα σταθεί απέναντι στον άνθρωπο που ζητά τη βοήθειά του. «Το κομμάτι της ηθικής δεν μπορεί να λυθεί μόνο μέσα από τα πτυχία», είπε, σημειώνοντας ότι έχει συναντήσει και η ίδια «μεγάλη ανηθικότητα από συναδέλφους με πτυχία».

Γιατί η υπόθεση Μαζωνάκη άγγιξε τόσο πολύ τον κόσμο

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε η Άννα Κανδαράκη στον Γιώργο Μαζωνάκη και στο ισχυρό αποτύπωμα που άφησε η υπόθεσή του στην κοινή γνώμη. «Μας έχει συνταράξει όλους», είπε και επιχείρησε να εξηγήσει γιατί η ιστορία του κινητοποίησε τόσο έντονα το συναίσθημα του κόσμου. «Άγγιξε ένα βαθύτερο αίσθημα μοναξιάς. Ήταν μέσα στα δικά του σκοτάδια, οπότε ακούμπησε πολλά δικά μας κομμάτια», ανέφερε.

Ένας δεύτερος λόγος, κατά την ίδια, ήταν η εικόνα ενός ανθρώπου που, παρά τις δικές του δυσκολίες, προσπαθούσε να βοηθήσει άλλους. «Με συγκινούν οι άνθρωποι που σκέφτονται πώς να βοηθήσουν», σημείωσε. Και υπάρχει, όπως είπε, ακόμη μία διάσταση: «Άγγιξε το κομμάτι της αδικίας. Έφυγε ένας καλός άνθρωπος άδικα».

Η συζήτηση επεκτάθηκε στον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη κοινωνία συχνά τροφοδοτεί συμπεριφορές τις οποίες την ίδια στιγμή καταγγέλλει. «Όλοι μας έχουμε ζωώδη ένστικτα. Έχει στηθεί μια ολόκληρη οικονομία σε αυτό το σκοτεινό μας ένστικτο», ανέφερε η Άννα Κανδαράκη, επισημαίνοντας ότι πολλές φορές το κοινό στρέφεται προς ανθρώπους που φτάνουν στα άκρα προκειμένου να κερδίσουν χρήματα ή δημοσιότητα. «Δεν μπορούμε να μιλάμε για τοξικότητα όταν οι ίδιοι την ποτίζουμε. Ας προσέξουμε πού δίνουμε το χειροκρότημά μας», είπε. Όπως παρατήρησε, είναι εύκολο να εντοπίζουμε τα προβλήματα στους άλλους, δυσκολότερο όμως να εξετάζουμε τη δική μας στάση. «Επειδή κοιτάζω δίπλα, ξεχνάω να κοιτάξω τον καθρέφτη μου», είπε χαρακτηριστικά.

«Τα παιδιά καταγράφουν αυτό που είμαστε, όχι αυτό που λέμε»

Η κ. Κανδαράκη αναφέρθηκε επίσης στις σχέσεις, στην οικογένεια και στις μορφές που μπορεί να πάρει σήμερα η βία μέσα στο σπίτι. «Αν θέλουμε να αλλάξουμε την κοινωνία, πρέπει να αλλάξουμε την οικογένεια», υποστήριξε, μιλώντας για τη «σιωπή» και το «ψέμα» που πολλές φορές κρύβονται πίσω από την εικόνα μιας φαινομενικά αρμονικής οικογένειας.

«Με τρομάζουν τα τέλεια ζευγάρια που δεν τσακώνονται», είπε, εξηγώντας ότι η σύγκρουση δεν είναι από μόνη της προβληματική. «Οι σχέσεις, όπως και η ψυχοθεραπεία, θέλουν χρόνο. Αν δεν μπω στη διαδικασία της έκθεσης και της εμπιστοσύνης, δεν θα αλλάξω».

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά αντιλαμβάνονται όσα συμβαίνουν ανάμεσα στους γονείς τους, ακόμη και όταν οι ενήλικες πιστεύουν ότι μπορούν να τα κρατήσουν έξω από τη σύγκρουση.

«Τα παιδιά καταγράφουν αυτό που είμαστε, όχι αυτό που λέμε», τόνισε. «Αν χτυπάς τη μητέρα του παιδιού σου, χτυπάς το μισό παιδί σου».

Σύμφωνα με την ίδια, η βία έχει πλέον αποκτήσει και περισσότερο σιωπηλές μορφές: ένα παιδί μπορεί, για παράδειγμα, να αντιλαμβάνεται ότι ο πατέρας απαξιώνει ή κοροϊδεύει τη μητέρα, ακόμη κι αν οι γονείς θεωρούν ότι εκείνο δεν καταλαβαίνει. «Η βία κρύβει ένα καταπιεσμένο συναίσθημα. Είτε βγάζω σύμπτωμα είτε αντιδρώ με βία. Το φίλτρο είναι πάντα η οικογένεια», ανέφερε.

Η προσωπική μάχη με τον καρκίνο

Η Άννα Κανδαράκη μίλησε στο Direct και για τη δική της περιπέτεια με τον καρκίνο, επιστρέφοντας στην προηγούμενη παρουσία της στην εκπομπή, όταν είχε μόλις πληροφορηθεί τη διάγνωσή της, όπως αποκάλυψε.

«Την προηγούμενη φορά μόλις είχα πάρει τη διάγνωση. Ήμουν πολύ μουδιασμένη. Το είχα ξαναβιώσει και είχα πολύ παράπονο», εξομολογήθηκε.

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή, όπως είπε, ένιωσε τελικά «μια ησυχία», επειδή διαπίστωσε ότι μπορούσε να μιλήσει αληθινά για όσα βίωνε και, μέσα από τη δική της δυσκολία, να προσπαθήσει να βοηθήσει και άλλους ανθρώπους.

Κλείνοντας, επέλεξε να αναφερθεί σε μια φράση του Τενεσί Ουίλιαμς που, όπως είπε, συνοψίζει κάτι ουσιαστικό για την ίδια: «Αυτό που θα μας σώσει είναι η καλοσύνη των ξένων».

Ειδήσεις σήμερα

Μία γυναίκα δολοφονείται κάθε 10 λεπτά από κάποιον δικό της – Τα στοιχεία του ΟΗΕ

Αυστηρό θεσμικό πλαίσιο για πρακτικές χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση ζητά η ΕΕΠΕ

Την εθελοντική αιμοδοσία στηρίζουν οι αθλήτριες της Εθνικής Ομάδας Βόλεϊ