Με αφορμή τη δολοφονία του 21χρονου στην Κρήτη , η οποία φαίνεται πως ήρθε έπειτα από μια μακρά περίοδο εντάσεων, απειλών και φόβου, αναδεικνύεται μια λιγότερο ορατή αλλά εξίσου σοβαρή διάσταση της τραγωδίας: το ψυχικό τραύμα των ανθρώπων που ζούσαν επί χρόνια με την αγωνία ότι το κακό μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή.
Στο επίκεντρο αυτής της αθέατης πλευράς βρίσκεται η αδελφή του νεαρού, η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, βίωσε για μεγάλο χρονικό διάστημα έναν συνεχή φόβο για τη ζωή του αδελφού της. Οι καταγγελίες, τα περιστατικά βίας και η αίσθηση ότι υπήρχε μια απειλή που παρέμενε ενεργή φαίνεται πως είχαν δημιουργήσει ένα περιβάλλον διαρκούς ψυχικής επιβάρυνσης για ολόκληρη την οικογένεια.
Όπως επισημαίνει σε ανάρτησή της η δρ. Λίζα Βάρβογλη, όταν ένας άνθρωπος ζει επί μακρόν υπό καθεστώς φόβου, το νευρικό σύστημα παραμένει σε μόνιμη κατάσταση επιφυλακής. Η συνεχής αναμονή μιας πιθανής καταστροφής μπορεί να οδηγήσει σε υπερεπαγρύπνηση, έντονο άγχος, διαταραχές ύπνου και διαρκή αίσθηση απειλής, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος.
Η ψυχολόγος εξηγεί ότι όταν ένας άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με μια τόσο βίαιη και αιφνίδια απώλεια -ιδιαίτερα όταν αυτή επιβεβαιώνει έναν φόβο που υπήρχε για χρόνια- το τραύμα αποκτά συχνά βαθύτερα χαρακτηριστικά. Οι εικόνες, οι ήχοι και η αίσθηση ότι «το περιμέναμε αλλά δεν μπορέσαμε να το αποτρέψουμε» μπορεί να οδηγήσουν σε έντονη ψυχική κατάρρευση, αλλά και σε αυτό που περιγράφεται ως «ενοχή επιζώντα».
Σε τέτοιες περιπτώσεις το άτομο συχνά βασανίζεται από σκέψεις όπως «κι αν είχα κάνει κάτι περισσότερο» ή «κι αν είχα καταλάβει πόσο σοβαρά ήταν τα πράγματα», ακόμη κι όταν δεν υπήρχε ουσιαστικά τρόπος να αποτραπεί η τραγωδία.
Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση
Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΨΥΧΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΑΔΕΡΦΗΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ- ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Ο 21ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ
Υπάρχουν εγκλήματα που δεν τελειώνουν τη στιγμή που πέφτουν οι σφαίρες.
Συνεχίζουν να ζουν μέσα στο νευρικό σύστημα όσων έμειναν πίσω.
✅Μέσα στους εφιάλτες τους
✅Στους ήχους
✅Στις εικόνες
✅Στην ενοχή
✅Στον τρόμο ότι «το ήξερα πως θα συμβεί και δεν μπόρεσα να το σταματήσω»
Και σε αυτή την υπόθεση υπάρχει ένα δεύτερο, αθέατο θύμα (πέρα από την υπόλοιπη οικογένεια):
Η αδερφή του 21χρονου.
Ένα κορίτσι που, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, έζησε επί τρία χρόνια μέσα σε έναν ασφυκτικό φόβο. Μέσα σε μια πραγματικότητα όπου ο αδερφός της βρισκόταν στο στόχαστρο ενός ανθρώπου βυθισμένου στην εκδίκηση. Απειλές. Καταγγελίες. Περιοριστικοί όροι. Επεισόδια βίας. Ένας συνεχής τρόμος που απλωνόταν πάνω από την οικογένεια σαν σκιά.
Και τελικά, αυτό που φοβόταν έγινε πραγματικότητα.
Σοκαριστικός όμως είναι και ο τρόπος.
Η κοπέλα -σύμφωνα με πληροφορίες- δεν έμαθε απλώς ότι «σκότωσαν τον αδερφό της». Δεν της το ανακοίνωσε ένας αστυνομικός με ψυχρή φωνή. Δεν το είδε ώρες μετά στις ειδήσεις.
Το έμαθε σχεδόν ζωντανά.
Από την κοπέλα του αδερφού της που ήταν μαζί του σε FaceTime τη στιγμή της δολοφονίας.
ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ ΑΠΩΛΕΙΑ.
ΕΊΝΑΙ ΨΥΧΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ ΑΚΡΑΙΑΣ ΜΟΡΦΗΣ.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι φτιαγμένος για να διαχειρίζεται τέτοιες εμπειρίες. Όταν ο θάνατος εισβάλλει τόσο βίαια, τόσο ξαφνικά και τόσο ωμά, ο ψυχισμός δεν προλαβαίνει να επεξεργαστεί την πραγματικότητα.
ΚΑΙ ΤΌΤΕ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ «ΠΑΓΏΝΕΙ» ΜΈΣΑ ΣΤΟ ΝΕΥΡΙΚΌ ΣΎΣΤΗΜΑ.
Η εικόνα.
Η φωνή.
Το τηλεφώνημα.
Οι κραυγές.
Η αίσθηση ότι «ήξερα ότι τον κυνηγούσαν».
Η αίσθηση ότι «τον χάσαμε ενώ φοβόμασταν χρόνια ότι θα τον χάσουμε».
Αυτό δημιουργεί ένα από τα πιο βαριά ψυχικά φορτία: το τραύμα της αναμενόμενης καταστροφής.
Για τρία χρόνια αυτή η κοπέλα πιθανότατα ζούσε σε διαρκή υπερεπαγρύπνηση. Κάθε τηλέφωνο μπορεί να προκαλούσε πανικό. Κάθε αργοπορία του αδερφού της μπορεί να ενεργοποιούσε φόβο. Κάθε πληροφορία για απειλές μπορεί να βύθιζε το σώμα σε συναγερμό.
Όταν ο φόβος κρατά τόσο πολύ, ο εγκέφαλος αλλάζει.
🔸Το σώμα μαθαίνει να ζει σε κατάσταση κινδύνου.
🔸Το νευρικό σύστημα δεν ηρεμεί ποτέ πραγματικά.
🔸Ο άνθρωπος κοιμάται “ελαφρά”.
🔸Τινάζεται με ήχους.
🔸Αναμένει πάντα το κακό.
Και όταν τελικά το κακό συμβεί, ο ψυχισμός καταρρέει.
Γιατί τότε εμφανίζεται η πιο βασανιστική σκέψη:
«Δεν ήταν ξαφνικό. Το περιμέναμε.»
Αυτό είναι ψυχολογικά συντριπτικό.
Γιατί το μυαλό αρχίζει να βασανίζει τον άνθρωπο με ατελείωτα:
⛔«Κι αν είχα κάνει κάτι περισσότερο;»
⛔«Κι αν τον είχα πιέσει να φύγει;»
⛔«Κι αν εκείνη τη μέρα…»
⛔«Κι αν είχα καταλάβει πόσο σοβαρά ήταν τα πράγματα;»
ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΈΤΣΙ, ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΕΝΟΧΉ ΕΠΙΖΏΝΤΑ.
Η αδερφή δεν έχασε μόνο τον αδερφό της.
ΈΧΑΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
Γιατί όταν βλέπεις ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κυνηγά επί χρόνια έναν νέο άνθρωπο μέχρι να τον εκτελέσει, ο εγκέφαλος σταματά να πιστεύει ότι «οι κακοί δεν φτάνουν τόσο μακριά».
Ξαφνικά, ο κόσμος γίνεται επικίνδυνος.
Και υπάρχει κάτι ακόμα βαθιά τραγικό εδώ:
Αυτός ο 21χρονος δεν ήταν ένας άγνωστος «εχθρός». Ήταν -σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά- ο κολλητός φίλος του παιδιού που χάθηκε. Ένα παιδί που κουβαλούσε ήδη το βάρος ενός τροχαίου δυστυχήματος που πιθανότατα σημάδεψε για πάντα και τον ίδιο.
Δηλαδή αυτή η οικογένεια δεν ζούσε μόνο με τον φόβο. Ζούσε και με ένα μόνιμο κοινωνικό και ψυχικό στίγμα. Με τη βαριά αίσθηση ότι ο αδερφός της είχε μετατραπεί στο πρόσωπο πάνω στο οποίο κάποιος είχε ακουμπήσει όλη του την οργή και όλο του το πένθος.
Αυτό διαλύει ψυχικά όχι μόνο το άτομο, αλλά ολόκληρη την οικογένεια.
Και τώρα, αυτή η κοπέλα θα χρειαστεί να ζήσει με κάτι αδιανόητο:
Με τη γνώση ότι επί τρία χρόνια φοβόταν πως θα σκοτώσουν τον αδερφό της.
Και τελικά τον σκότωσαν.
Αυτό αφήνει τραύματα που δεν φαίνονται εξωτερικά:
🔹μετατραυματικό στρες
🔹κρίσεις πανικού
🔹υπερεπαγρύπνηση
🔹εφιάλτες
🔹ενοχή
🔹κατάρρευση εμπιστοσύνης στους ανθρώπους
🔹φόβο απώλειας
🔹θυμό
🔹ψυχικό μούδιασμα
ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟ;
ΌΤΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΈΣ Η ΚΟΙΝΩΝΊΑ ΑΣΧΟΛΕΊΤΑΙ ΜΌΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΔΡΑΣΤΗ ΚΑΙ ΞΕΧΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΥΒΑΛΟΥΝ ΑΥΤΌ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΜΈΣΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΟΥΣ ΤΗ ΖΩΗ.
Διαβάστε επίσης
Πένθος: Πώς το βιώνουμε μετά από ένα συλλογικό τραυματικό γεγονός με απώλειες – Ο ειδικός εξηγεί
Πώς να στηρίξουμε έναν άνθρωπο που πενθεί: 5 επιστημονικά τεκμηριωμένοι τρόποι
