Από τον κ. Ηλία Δ. Μάρκου, Πρώην Ασθενή, Μέλος του ΚΕΦΙ, το οποίο αποτελεί έναν από τους Συλλόγους της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καρκίνου – ΕΛΛΟΚ
Ήταν μια μέρα ηλιόλουστη, χαρούμενη, αλλά και γεμάτη έγνοιες της καθημερινότητας με ένα φοβερό τρέξιμο για να προλάβεις τα «επείγοντα» και «κατεπείγοντα» με δεδομένη την αίσθηση της αιωνόβιας καθημερινότητας και της ισόβιας παρουσίας σου στην πόλη σου, την πατρίδα σου, στον χώρο που δραστηριοποιείσαι και κυκλοφορείς.
Ανάμεσα λοιπόν στις δραστηριότητες εκείνης της ημέρας είχες εμβολίμως εισχωρήσει χωρίς καν να δώσεις σημασία, ούτε καν που το σκεφτόσουν, και μια εξέταση αξονική θώρακος, όπου έπρεπε να πάρεις αποτελέσματα.
Με μικρό, ελάχιστο τμήμα και αυτό της τόσο γεμάτης καθημερινής σου δραστηριότητας… έως την ώρα που ο γιατρός έδωσε την εξέταση και το πόρισμα της. Και… ανοίγει η γη να σε καταπιεί.
Και… δεν νιώθεις τίποτα, δεν είσαι τίποτα πια, τρέχεις σε δευτερόλεπτα τεράστιες διαδρομές από τα παιδικά σου χρόνια μέχρι την στιγμή εκείνη, που όλα τα αγαπημένα πρόσωπα φωτογραφίζονται και καρφώνονται στο μυαλό σου, που δεν βγαίνει λέξη από το στόμα σου, ο γιατρός μιλάει, μιλάει, μιλάει, αλλά δεν ακούς τίποτα απλά μετά από ώρα λες «ευχαριστώ εντάξει» και παίρνεις τους δρόμους της Αθήνας να τους διαβείς για ώρες πολλές… πολλές… πολλές… έως το ξημέρωμα.
Καρκίνος λοιπόν… τι λέξη Θεέ μου! Και τώρα; Τώρα; Τι κάνουμε τώρα;
Η κόπωση μέχρι εξαντλήσεως της τόσο διαφορετικής νυχτερινής πεζοπορίας κάρφωσε στο μυαλό μια πρωτόγνωρη ανάγκη, κάποιον να μου εξηγήσει, να με καθοδηγήσει, να μου πει ποια είναι τα επόμενα βήματα και ποια είναι τα δικαιώματά μου. Η επαφή μου από την αρχή με έναν σύλλογο ασθενών, όπως το ΚΕΦΙ, ήταν για μένα σωτήρια. Δεν πήρα μόνο πληροφορίες. Πήρα στήριξη, κατανόηση και την αίσθηση ότι δεν είμαι μόνος σε αυτό που μου συμβαίνει.
Μέσα από τον σύλλογο βρήκα ανθρώπους που είχαν περάσει τον ίδιο δρόμο και μπορούσαν να με κοιτάξουν στα μάτια και να με καταλάβουν πραγματικά. Έλαβα ψυχολογική υποστήριξη, πρακτική βοήθεια για τις διαδικασίες και, κυρίως, δύναμη. Σε μια περίοδο που ένιωθα ότι χάνω τον έλεγχο της ζωής μου, ο σύλλογος έγινε ένα σταθερό σημείο αναφοράς. Από την πρώτη στιγμή της διάγνωσης, αυτή η στήριξη με βοήθησε να σταθώ όρθιος, να πάρω αποφάσεις με μεγαλύτερη καθαρότητα και να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου μέσα στη δυσκολία.
Παράλληλα, η ύπαρξη και ο συντονιστικός ρόλος της ΕΛΛΟΚ, της Ομοσπονδίας μας, διευρύνει ακόμη περισσότερο αυτά τα στηρίγματα. Γιατί δεν αρκεί να αισθάνεται ο ασθενής λιγότερο μόνος. Ππρέπει και η Πολιτεία να ακούει τη φωνή του. Η ΕΛΛΟΚ εξασφαλίζει ότι οι ανάγκες, οι αγωνίες και οι προτάσεις των ασθενών φτάνουν εκεί που πρέπει: στα κέντρα λήψης αποφάσεων, στους φορείς που διαμορφώνουν πολιτικές υγείας, σε όσους έχουν τη δύναμη να βελτιώσουν τις υπηρεσίες και τη φροντίδα.
Η στήριξη από έναν σύλλογο σου δίνει κουράγιο. Η στήριξη από μια Ομοσπονδία δίνει δύναμη στη φωνή σου. Και όταν, στις πιο δύσκολες στιγμές, νιώθεις ότι δεν παλεύεις μόνος σου, τότε αρχίζεις σιγά-σιγά να βρίσκεις ξανά χώρο για ελπίδα, για οργάνωση, για αποφάσεις, για ζωή.
*Το θέμα «Και… ανοίγει η γη να σε καταπιεί. Και… δεν νιώθεις τίποτα, δεν είσαι τίποτα πια…» δημοσιεύτηκε στις ΠΝΟΕΣ, περιοδικό της Ελληνικής Εταιρείας Καρκίνου Πνεύμονα (ΕΛ.Ε.ΚΑ.Π.), Ιανουάριος – Απρίλιος 2026
Διαβάστε επίσης
Μελέτη στο Nature συνδέει τα φυτοφάρμακα με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου
Λεμφοίδημα: Γιατί κανείς δεν μιλάει για τη νόσο που ταλαιπωρεί εκατομμύρια καρκινοπαθείς
Καρκίνος πνεύμονα: Γιατί δεν αφορά μόνο καπνιστές – Όλοι οι παράγοντες κινδύνου
