homescreen

Μαρτυρία: Η μεταμόσχευση πνευμόνων στην Αυστραλία που έσωσε τη ζωή μιας Ελληνίδας

Μαρτυρία: Η μεταμόσχευση πνευμόνων στην Αυστραλία που έσωσε τη ζωή μιας Ελληνίδας


Μαίρη Μπιμπή

Το ygeiamou.gr με αφορμή τον Νοέμβριο, μήνα αφιερωμένο στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού για τη σπάνια νόσο της Πνευμονικής Αρτηριακής Υπέρτασης, παρουσιάζει την ιστορία της Χρυσούλας Σκληρού που υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση πνευμόνων στο Νοσοκομείο The Alfred της Μελβούρνης

Η πρόσφατη δημοσιονομική κρίση που βίωσε η ελληνικη κοινωνία δημιούργησε ένα νέο κύμα μετανάστευσης Ελλήνων στο εξωτερικό. Η Χρυσούλα Σκληρού όμως αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Αυστραλία όχι για βιοποριστικούς λόγους αλλά για να παραμείνει ζωντανή.

Το ygeiamou.gr με αφορμή τον Νοέμβριο, μήνα αφιερωμένο στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού για τη σπάνια νόσο της Πνευμονικής Αρτηριακής Υπέρτασης, παρουσιάζει την ιστορία της Χρυσούλας που υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση πνευμόνων στο Νοσοκομείο The Alfred της Μελβούρνης.

Με καταγωγή από τη Λευκάδα, η Χρυσούλα Σκληρού γεννήθηκε στη Μελβούρνη τη δεκαετία του 1960. Η απόφαση του αδερφού της να σπουδάσει Ιατρική στην Ελλάδα έφερε όλη την οικογένεια Σκληρού πίσω στην Αθήνα τη δεκαετία του 1970.

Μια μεγάλη περιπέτεια υγείας
Ήταν μόλις 33 ετών όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του θυρεοειδούς αδένα και η διάγνωση αυτής της κακοήθειας αποτέλεσε την αφετηρία της «περιπέτειας» με την υγεία της που έμελλε να κρατήσει περισσότερα από 20 χρόνια. «Ο καρκίνος στον θυρεοειδή ξεπεράστηκε επιτυχώς χάρη στην αξιόλογη ιατρική ομάδα που με χειρίστηκε τότε στο “Ευγενίδειο” Θεραπευτήριο της Αθήνας. Και νόμιζα πως όλα θα εξελίσσονταν πια ομαλά», θυμάται η Χρυσούλα.

Στιγμιότυπο από τη συνάντηση της διευθύντριας σύνταξης του ygeiamou.gr, Μαίρης Μπιμπή (αριστερά) με τη Χρυσούλα Σκληρού (δεξιά)

Δυστυχώς το 2003 διαγνώστηκε με λέμφωμα Hodgkins, μια αιματολογική κακοήθεια που προσβάλλει το λεμφικό σύστημα (λεμφαδένες) και ένας νέος κύκλος θεραπειών και εισαγωγών στο νοσοκομείο ξεκινούσε για τη εκείνη, παράλληλα με τη μητρότητα καθώς μόλις έναν χρόνο πριν είχε αποκτήσει μια κόρη.

«Παρά το γεγονός ότι κατάφερα και πάλι να βγω νικήτρια και να ξεπεράσω και τον δεύτερο καρκίνο, κάποια από τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα που πήρα προκειμένου να αντιμετωπιστεί το λέμφωμα είχαν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες στους πνεύμονες μου. Τον Μάιο του 2012 διαγνώστηκα με αποφρακτική πνευμονική νόσο», λέει στο ygeiamou.gr.

«Θυμάμαι την ημέρα που ο αδελφός μου Δημήτρης, γιατρός στο επάγγελμα, μου είχε κλείσει ραντεβού στο νοσοκομείο “Υγεία” να με δει ένας συνάδελφός του. Βγήκα από το αυτοκίνητο και με χώριζαν λίγα μέτρα από την είσοδο του νοσοκομείου. Η απόσταση μου φαινόταν ατέλειωτη. Είχα λαχανιάσει και η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά, που νόμιζα ότι θα σπάσει. Με όσο κουράγιο μου είχε απομείνει, έφτασα στο γραφείο του γιατρού. Η όψη μου πρέπει να ήταν τρομακτική. Θυμάμαι τον συνάδελφο του αδελφού μου να λέει ‘μα εσείς είστε στα πρόθυρα της ανακοπής!’ και να μου δίνει τις πρώτες βοήθειες».

Αφού της έγινε εισαγωγή και ένας ενδελεχής κύκλος ιατρικών εξετάσεων, τα συμπτώματα που δυσκόλευαν την καθημερινότητα της Χρυσούλας μέχρι τότε – σοβαρή δύσπνοια, ταχυπαλμίες, κόπωση, λιποθυμικά επεισόδια κ.α. – είχαν πια όνομα: αποφρακτική πνευμονική νόσο. Και με τη βοήθεια του αδελφού ξεκίνησε μια νέα περιπέτεια αναζήτησης στοχευμένης φροντίδας υγείας.

«Στο Αττικό νοσοκομείο όπου είχα μπει για νοσηλεία το 2013, μέσω μιας ασθενούς που βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο με μένα γνώρισα την πρόεδρο του Συλλόγου Πνευμονικής Υπέρτασης Ελλάδας Ιωάννα Αλυσανδράτου, που όντας και η ίδια ασθενής είχε μόλις οργανώσει τον σύλλογο προσπαθώντας να βοηθήσει τον εαυτό της και τους υπόλοιπους πάσχοντες στην επίλυση πρακτικών ζητημάτων, όπως η πρόσβαση σε εξειδικευμένη φροντίδα υγείας. Κι έμελλε αυτή η τυχαία γνωριμία να παίξει κομβικό ρόλο στη ζωή μου καθώς αναπτύξαμε μια δυνατή φιλία και γνώρισα ασθενείς του συλλόγου που βιώνουν τις ίδιες αγωνίες με μένα», λέει.

Δυστυχώς για την Χρυσούλα η αποφρακτική πνευμονική νόσος είχε ραγδαία εξέλιξη και το 2016 θυμάται τους γιατρούς να της ανακοινώνουν ότι έπρεπε να υποβληθεί σε μεταμόσχευση πνευμόνων. «Το σοκ ήταν μεγάλο. Είχα να σκεφτώ τον εαυτό μου αλλά και την οικογένεια μου. Η επιλογή ήταν να μεταβώ στην Αυστρία, που η Ελλάδα είχε τότε διακρατική συμφωνία για τις μεταμοσχεύσεις πνευμόνων, να υποβληθώ σε αξιολόγηση και να μπω σε λίστα αναμονής. Αλλά με φόβιζε το γεγονός ότι δεν γνώριζα γερμανικά και το πως λειτουργεί το σύστημα υγείας του αυστριακού κράτους», εξηγεί.

Δεύτερη ευκαιρία ζωής στην Αυστραλία
«Μετά από συζήτηση με τον αδελφό μου αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε να κάνουμε αίτηση για αξιολόγηση στο Νοσοκομείο The Alfred της Μελβούρνης. Έχοντας γεννηθεί στην Αυστραλία είχα λάβει αυτομάτως την υπηκοότητα και αυτό μου έδινε το δικαίωμα να ενταχθώ στη λίστα για μόσχευμα», εξηγεί η Χρυσούλα Σκληρού στο ygeiamou.gr αιτιολογώντας την επιλογή της να μεταναστεύσει ξανά στην Αυστραλία και να μην κάνει τη μεταμόσχευση στην Αυστρία.

Τον Αύγουστο του 2017 μαζί με τον αδελφό της η Χρυσούλα επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο για το ταξίδι στη μακρινή Μελβούρνη. «Το ταξίδι εκτός από πολύωρο – χρειάζεσαι στην καλύτερη περίπτωση 21 ώρες για να φτάσεις στη Μελβούρνη από την Αθήνα – ήταν και ιδιαίτερα απαιτητικό για κάποιον με αναπνευστική ανεπάρκεια όπως εγώ. Η Ιωάννα Αλυσανδράτου έκανε ότι ήταν αναγκαίο για να βρεθεί ο απαραίτητος ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός ώστε να έχω σταθερή παροχή οξυγόνου καθ’ όλη τη διάρκεια του αεροπορικού ταξιδιού. Και ο αδελφός μου, κρατώντας μου το χέρι – θυμάμαι να έχει μονίμως το χέρι του στον καρπό μου για να με σφυγμομετράει – έγινε ο συνοδός μου στην μακρά αυτή διαδρομή», λέει.

Η Χρυσούλα υποβλήθηκε σε ιατρική αξιολόγηση στο Νοσοκομείο The Alfred από την ιατρική ομάδα του καθηγητή Gregory Snell, που πραγματοποιεί κατά μέσο όρο τρεις μεταμοσχεύσεις πνευμόνων την εβδομάδα. «Η μακρά εμπειρία του Δρ Snell στις μεταμοσχεύσεις πνευμόνων αλλά και η κουλτούρα των Αυστραλών για τη δωρεά οργάνων λειτούργησαν σαν αντίβαρο στους φόβους μου αν θα βρεθεί γρήγορα μόσχευμα, αν είμαι κατάλληλη λήπτρια ή αν θα επιβιώσω της όλης διαδικασίας σε περίπτωση που βρισκόταν εγκαίρως το μόσχευμα», τονίζει η Χρυσούλα.

Στις 12 Οκτώβριο 2017 εντάχθηκε στην εθνική λίστα αναμονής. Μια εβδομάδα αργότερα την ειδοποίησαν πως είχε βρεθεί μόσχευμα. «Φόβο και χαρά μαζί, αυτό θυμάμαι πως αισθάνθηκα όταν άκουσα από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής τα καλά νέα. Και στις 6 Νοεμβρίου του 2017 περνούσα την πόρτα του χειρουργείου για τη μεταμόσχευση», εξηγεί.

Όμως κατά τη διάρκεια της γενικής αναισθησίας η Χρυσούλα υπέστη ανακοπή καρδιάς και για 45 δευτερόλεπτα έμεινε χωρίς καρδιακό παλμό. «Ο χειρουργός Joshua Angelo De Bono είχε πέσει επάνω μου και προσπαθούσε να κάνει ανάνηψη, μου περιέγραψαν οι γιατροί πολύ αργότερα όταν συνήλθα μετά από την πολυήμερη καταστολή στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου. Είχε πεισμώσει τόσο πολύ ο Δρ De Bono που φώναζε σε όλους μέσα στο χειρουργείο ότι πρέπει να γίνει ότι ήταν αναγκαίο για να μείνω ζωντανή και μάλιστα από την πίεση που ασκήθηκε στο σώμα μου κατά την ανάνηψη έπαθα κάταγμα στα πλευρά μου» εξιστορεί.

Παρά το γεγονός ότι η 8ωρη επέμβαση για τη μεταμόσχευση πνευμόνων εξελίχθηκε ομαλά και θεωρήθηκε επιτυχής, την επόμενη ημέρα η Χρυσούλα Σκληρού μπήκε και πάλι στο χειρουργείο για μια ακόμη διαδικασία 6 ωρών αφού οι νέοι της πνεύμονες είχαν γεμίσει αίμα και έπρεπε να καθαριστούν. Άλλη μια χειρουργική επιπλοκή είχε αντιμετωπιστεί επιτυχώς αλλά δυστυχώς ζωτικά όργανα όπως η καρδιά και οι νεφροί είχαν παρουσιάσει μείζονα προβλήματα. Οι γιατροί αποφάσισαν να βάλουν τη Χρυσούλα σε κύκλωμα εξωσωματικής οξυγόνωσης της κυκλοφορίας (ECMO). Το κύκλωμα αυτό υποκαθιστά με τη λειτουργία του τόσο την καρδιακή όσο και την αναπνευστική λειτουργία του ασθενούς.

«Οι επιπλοκές που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της νοσηλείας μου και μέχρι να λάβω εξιτήριο στις 24 Δεκεμβρίου του 2017 ήταν πολλές. Κινδύνευσα και από ακρωτηριασμό κάτω άκρων λόγω της κακής αιματικής κυκλοφορίας τις πρώτες ημέρες μετά τη μεταμόσχευση. Ευτυχώς όλα αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς και σήμερα αισθάνομαι ευγνώμων που το Σύστημα Υγείας της Αυστραλίας μου παρείχε την καλύτερη δυνατή φροντίδα τόσο κατά τη διάρκεια της νοσηλείας στο νοσοκομείο όσο και τώρα που μιλάμε, πέντε χρόνια μετά. Και φυσικά για την υποστήριξη της οικογένειας μου σε όλη αυτή τη μεγάλη περιπέτεια με την υγεία μου. Τα ξαδέλφια μου εδώ στη Μελβούρνη, ο αδελφός μου αλλά και ο σύζυγος και η κόρη μου που σε τακτά διαστήματα έρχονταν στην Αυστραλία μου έδιναν κουράγιο», λέει.

Η Χρυσούλα Σκληρού, έχοντας συμπληρώσει πια πέντε χρόνια από τη μεταμόσχευση πνευμόνων, περιμένει τώρα με αγωνία την επόμενη ιατρική αξιολόγηση που θα της δώσει το «εισιτήριο» της επιστροφής στην Ελλάδα και της επανένωσης με την οικογένεια της. «Κάθε τέσσερις με έξι εβδομάδες επισκέπτομαι το νοσοκομείο και υποβάλλομαι σε ιατρικό έλεγχο. Μέχρι στιγμής όλα εξελίσσονται ομαλά χάρη στο οργανωμένο πρόγραμμα αποκατάστασης που έχει το ‘The Alfred’ για όσους έχουν κάνει μεταμόσχευση πνευμόνων. Η αναπνευστική μου λειτουργία είναι τόσο καλή που είμαι πια σε κατάσταση που μπορώ και κάνω χορό στον ελεύθερο χρόνο μου. Ελπίζω σύντομα να είμαι σε κατάσταση να ταξιδέψω στην Ελλάδα, χωρίς το αεροπορικό ταξίδι να επηρεάσει αρνητικά την λειτουργία των πνευμόνων μου», εξηγεί.

Στο ερώτημα αν θέλει να μάθει κάποια στοιχεία για τον δωρητή που της έσωσε τη ζωή, η Χρυσούλα απαντά πως «σκέφτομαι ότι ίσως κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον να αισθανθώ έτοιμη να γράψω μια ευχαριστήρια επιστολή προς τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων της Αυστραλίας, την οποία θα κοινοποιήσει εκείνος στην οικογένεια του ανθρώπου, που με τον θάνατό του, μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία ζωής».



Απόρρητο Απόρρητο